گویند امشب، ماه قصد آن دارد که عشق خویش را بر همگان عیان سازد؛ پیراهن سپیدش را بدرد و نشان دهد چگونه در آتش دلدادگی می‌سوزد. اما کدامین عشق؟ کدامین وصال؟ انتظارِ رسیدن، برای دختری آتشین‌زلف و جان‌سوز، که آتشِ افول را بر جان قمر افروخته است. آن‌چنان جانش را به شعله دچار کرده که قمر بی‌تاب گشته و سفره‌ی دلش را بر زمینیان گشوده؛ سینه‌ی سوخته‌اش را در ساحت ظلمت آشکار ساخته، بی‌پرده، بی‌نقاب. مهتاب، در هاله‌ای از اندوه فرو رفته، و بیم آن می‌رود که در آتش این عشق، نابود گردد. امشب، ماه نه چون همیشه با آرامش بر گستره‌ی شب می‌تابد، بلکه با دلی سوخته، زخمی از گذشته را به رخ آسمان می‌کشد. #خودنویس

))))))

دیوانه نمودی تو مرا با نِگه خود ؛ ای چشم تو وادی جنون دست نگه دار .

توان از کف داده‌ام. گذشته را در دستانم گرفته‌ام و به آن می‌نگرم. حسرت میخورم و فراموش نمیکنم. بغض میکنم و آنها اشك نمی‌شوند، پشیمان میشوم و هیچ راهِ گریزی نیست، از حال هیچ نمیدانم. از احوالاتم بیخبرم، ترجیح میدهم بال هایِ بی‌خیالی را برآورم و پربکشم، پربکشم به هرجایی جز اینجا .. پرواز به آینده ناممکن است، طوفانِ نگرانی و همهمهٔ سردرگمی ها مرا از پیش رفتن در آسمانِ رویاها و خیالاتم باز می‌دارند؛ من آینده‌ام را ابری می‌بینم، چون اکنون‌‌‍م مِه‌‌آلود است. حالا، مبهم و ناآشکار است؛ من چگونه سفرکنم به بعدِ پوچ و تُهی؟ من هیچ‌توشه‌ای برای سفر و هیچ انگیزه‌ای برای قدم های بعدی ندارم. به گمانم فردایم به دستِ باد افتاده است، همان بادی که در میانش نه توان پرواز دارم و نه توانِ گریختن.. خاطری آسوده میخواهم تا مِه بِزُدایم از آسمآنِ‌دل، از آن آسمانی که خورشیدش پشت ابر و ماهش بی‌فروغ است اینک وقت طلوع است، طلوعی دوباره با روشنایی ای فراتر از هر روشنی‌ای .. #خودنویس

حسودی؟ حداکثر تو حداقل منم نیس.