او مرده بود بی آنکه مرده باشد.

" كلُّ مُرًّ، سیمُرُّ " هر تلخی و مرارتی، خواهد گذشت؛

او چه می داند از من؟

«قشنگ» بود و سر انگشتانش به فلسفه‌ی بوسه آغشته زبان پلک را می‌فهمید و روی مردمک‌هایم می‌نوشت « خواب » قطره قطره روی شانه‌هایش آب می‌شدم و بال‌هایش در رودخانه‌ی تنم غرق می‌شد صدایش احساس شاعرانه‌ی پرواز بود که فاصله‌ی عشق و جنون را در کسری از ثانیه می‌فهمید و چشم‌هایش مرا از کابوسی نجات می ‌داد که اسیرش بودم موهایش جنگلی از بادام‌های تلخ گس بود مثل خون من بوسیدمش و قسمتی از روحم را در تنش جا گذاشتم درست پشت گردنش. "روشنک آرامش"

گُفته بودم غَمــــــ.!.ــــــگینم؟

در سیمای تُو ، روشنایی عجیبی ست که درختانِ نارنج را بارور می کنَد وَ صدایت ، دریایی لاجوردی ست که هنوز در گوشم می خوانَد عطرت ، سنجاقکها را مست می کنَد تا سَرخوشانه روی برکه ها به پرواز درآیند آه ماهرخ چه می خواستم بنویسم ؟ پای تُو که به ذهنم باز می شود ، به فراموشی عمیق فرو می رَوَم "دیهور انتهورا"

"Blue"

شد یک سال؛ -Blue mind-

این همه حسِ خوبُ کجا بردی؟

دستت را به من بده نترس..! با هم خواهیم پَرید. من از روی رویاهایی که رو به باد وُ تو از روی بوته‌هایی که باران پَرَست. امید و علاقه‌ی من از تو، اندوه و اضطرابِ تو از من. واژه‌ها، کتاب‌ها و ترانه‌های من از تو، سکوت، هراس و تنهایی تو از من. حضور، حیات و حوصله‌ی من از تو، تَراخُم، تشنگی و کسالتِ تو از من. هلهله، حروف، هر چه هستِ من از تو، درد، بلا و بی‌کسی‌های تو از من.! "سیدعلی صالحی"

I’ll be your guide -Blue mind-