-آیا من هم از عجایب بودم؟

من مِه اَم که گاهی به زمین دل می بندم گاهی به آسمان و آرام آرام میان تو و عشق پراکنده می شوم! "گروس عبدالملکیان"

[ آسمانِ آبی ] -Blue mind-

:۱۹۶۸/۸/۲۵ موهایت بارانِ من ،کفِ دستانت بالین من،بازویت پلِ من، چشمانت دریایِ من، انتظارت عمرِمن، حضورت تولّدِ من و نبودنت از دست رفتنم بود...» "از میان نامه ی غسان كنفانی به غاده السمان"

*

تو عشق بودی این را از بوی تن ات فهمیدم شاید هم خیلی دیر به تو رسیدم خیلی دیر... اما مگر قانون این نبود که هر آنچه دیر می آید عاقبت روزی به خانه ی ما خواهد رسید؟ عادت کرده ایم به نداشتن ها و شاید به اندوه آری، تو عشق بودی این را از رفتن ات فهمیدم :) وگرنه این شهر هرگز این چنین سرسنگین نبود "جمال ثریا●ترجمه ی سیامک تقی زاده"

[تو عشق بودی این را از رفتن ات فهمیدم]

S T A Y " -Blue mind-

نمی‌دانم چرا تحمل جمعیت را ندارم. چرا تحمل زندگی فامیلی را ندارم. من آن‌قدر به تنهایی خودم عادت کرده‌ام که در هر حالت دیگری خودم را بلافاصله تحت فشار و مظلوم حس می‌کنم. [ تا دور هستم دلم می‌خواهد نزدیک بشوم و نزدیک که می‌شوم می‌بینم اصلاً استعدادش را ندارم]. "نامه به ابراهیم گلستان● فروغ فرخزاد"

| و کاش عزیزم اگر به غم مبتلا شدی پناهی هم داشته باشی!!