من اون دشت آفتابگردون ‌و دیدم، دور اون حوض راه رفتم، از بالکن به بیرون نگاه کردم، عطرشو حس کردم، تو اون محله قدم زدم، تو اون مدرسه گم شدم، از اون پنجره خونه‌شو تماشا کردم، سر اون میز کوچیک نشستم، دشت گلای بنفش و نگاه کردم، تو اون اتوبوس جای خودمو انتخاب کردم، تو تک به تک اتاقای اون خونه گشتم، به صدای گیتار زدنش گوش دادم، با اون آسانسور بالا رفتم، صبح بیدارشون کردم که جا نمونیم، اون در رو باز کردم، رو اون زیرانداز ِرنگارنگ نشستم، زیر بارون تند خیس شدم، تو اون پارکینگ باهاش نشستم، وارد اون اردوگاه شدم، از اون موزه بازدید کردم، تو اون جنگل گم شدم، به اون رعد و برق نگاه کردم، وارد اون کتابخونه شدم، تو اون پارک نشستم، به آوار اون ساختمون نگاه کردم، ساعت ١۵:۴٩ رو دیدم و خیلی چیزای دیگه ')

"روز نوزدهم" -نمیدونم، اگه بخوام از حالتی بگم که چشمامم بخنده، فقط همون یه نفر.

"روز بیستم" -زندگی ِمن؟ شاید شبای راحت و روزای قشنگی نداشته باشه، شاید یه سری آرزو دارم که برای بقیه روزمره‌ن، شاید دردایی رو تو این سن تجربه کردم که خیلیا تا آخر عمرشونم تجربه نکنن، ولی لااقل همیشه خدایی رو داشتم و دارم که تنهام نمیذاره؛ بهش امید دارم، کی میدونه شاید همه‌چی رو خودش درست کرد. در کل همیشه سعی میکنم خودمو خوشحال نگه دارم و بخاطر بقیه حالمو بد نکنم، بالاخره خودمم که قراره تو این چندسال زندگی کنم؛ بقیه میتونن برای خودشون زندگی کنن‌ ـ

صدای یه بنده‌خدایی واقعا قشنگه :)

پس چرا هنوز عادی نشده نبودنت ؟ - #دفترچه‌ی‌لاویا .

"روز بیست و یکم" -ارزشمند ترین کادو، از طرف کسی که یه زمانی خیلی دوستش داشتم.

تو نمیتونی یه گل‌ُ از شاخه بکنی و بعدش با یه معذرت خواهی اونو دوباره به شاخش وصل کنی عزیزم. - #دفترچه‌ی‌لاویا .

کاش من، من نبودم و تو، تو نبودی؛ کاش من و تو، ما بودیم. - #دفترچه‌ی‌لاویا .