وَ فیهِ نَامَتِ الدُّنیا فی‌ گَهوارَةِ غُربَتِه... رباب، روزِ تولدش آرام می‌گفت: حسین، عصای پیری‌مان می‌شود، این اصغر و در گوشه لبش لبخند نشسته بود. نه می‌دانست کوچه‌پس‌کوچه‌های کربلا چقدر کوتاه‌اند نه فکرش به نیزه‌ای می‌رفت که قدِ گهواره‌ای را می‌گیرد. چند قدم مانده بود به قتلگاه که حسین ایستاد. برای طلبِ قطره‌ای آب، برای کودکی که هنوز دندان نداشت و تشنگی‌اش، دل همه‌ی اهل خیمه را خون کرده بود. گفتند: شمشیر نمی‌فهمد کودک و بزرگ را. برایشان فرقی نمیکرد شش ماهه باشد، یا سه ساله. رباب با حال اضطراب سر به شانهٔ خیمه گذاشت و روبه میدان کرد و گفت: دم خیمه میمونم چشم به راهت، نشد شیرت بدم سیرت کنم مادر حلالم کن، تا برگردی مرتب میکنم رخت و لباساتو، دعا کردم صحیح و سالم از میدون بیایی. تیر که از دل قنداقه گذشت و حسین، خون را به آسمان پاشید، کسی نفهمید آسمان چرا سرخ شد و چرا زمین بی‌برکت. رباب از بالای بلندی میگفت: دارم با دلهره میبینم از اینجا تو میدونو، چیه تو دستای بابات میپاشه تو آسمون اونو‌. نمیدونم چرا بابات مسیره و اشتباه میره، بگو برگرده داره پشت خیمه ها میره. سلام بر آن بغضِ کوچکِ سربسته، که هیچ‌وقت بابا نگفت...

ما، خدا را داریم .

حنابندانِ قاسم شد قبولم کن به قربانی ...

ای‌جوون لیلا ، پهلوون لیلا...

_

هَلْ‌مِنْ‌مُبَارِزْميگه >>.... ❤️‍🩹

_

التماس دعا.

زخم قلب پدر از جسم پسر بدتر بود ؛ اربا اربا دلِ بابای علی اکبر بود . .