افراد بخیل گاه به زن و فرزند خود نیز تنگ و سخت می‌گیرند به اندازه‌ای که مرگ او را آرزو می‌کنند و این یه عار و ننگ دیگه اس

افراد بخیل به‌ خاطر دل‌بستگی فوق‌العاده غیرمنطقی به مال و ثروتشان، از نظر تفکر اجتماعی بسیار ضعیف و ناتوانند و این هم یه ننگ و عار دیگه اس

اینقدرررر این مسئله مهمه که امام(علیه‌السلام) در عهدنامۀ معروف مالک اشتر به او توصیه می‌کند:هرگز بخیل را در مشورت خود دخالت ندهد که او را به ترک حق دعوت می‌کند و از تهی‌دستی و فقر می‌ترساند لَا تُدْخِلَنَّ فِی مَشُورَتِکَ بَخِیلاً یَعْدِلُ بِکَ عَنِ الْفَضْلِ وَ یَعِدُکَ الْفَقْر.

یه سری داستان داخل تاریخه که دلیل های روشن و واضحی هستن برای اثبات حرف امام

از‌جمله دربارۀ محمد بن یحیی که بر‌خلاف باقی مردم بخیل فوق‌العاده بخیل بود نوشته‌اند که پدرش به یکی از خواص او گفت: «تو چگونه از دوستان نزدیک محمد بن یحیی هستی در‌حالی‌که لباست پاره شده؟» گفت: «سوزنی که پارگی لباس را با آن بدوزم ندارم و اگر محمد بن یحیی خانه‌ای داشته باشد به وسعت فاصلۀ میان بغداد و نوبه مملو از سوزن، سپس جبرئیل و میکائیل نزد او آیند و یعقوب نبی را به‌عنوان ضامن حاضر کنند و از او بخواهند سوزنی به‌عنوان عاریت دهد تا پیراهن پاره شدۀ یوسف را بدوزند، او هرگز چنین کاری نخواهد کرد.»

ببین چه بخیل پلاستیکی بوده این مرده 😂😭

امام علیه السلام (حکمت ۳۷۸) سخن بسیار جامعی دربارۀ بخل فرموده که اونجا می‌فرماید الْبُخْلُ جَامِعٌ لِمَسَاوِئِ الْعُیُوبِ وَ هُوَ زِمَامٌ یُقَادُ بِهِ إِلَی کُلِّ سُوءٍ؛ بخل تمام عیوب را در بر دارد و انسان را به‌سوی هر بدی و زشتی می‌کشاند.

در حدیث دیگری از امام رضا (علیه‌السلام) می‌خوانیم: الْبُخْلُ یُمَزِّقُ الْعِرْض؛ بخل آبروی انسان را بر باد می‌دهد. به همین دلیل در کلام بعضی از بزرگان آمده است: «أبْخَلُ النّاسِ بِمالِهِ أجْوَدُهُمْ بِعِرْضِهِ؛ بخیل‌ترین مردم در مورد مال خود، سخاوتمندترین آن‌ها در مورد آبروی خویش است.»

دومیش ترسه،ترس مایۀ نقصان می‌شود؛ وَ الْجُبْنُ مَنْقَصَةٌ

افراد ترسو هرگز نمی‌توانند از قابلیت‌ها، شایستگی‌ها و استعدادهای خود استفاده کنند و نتیجه اون عقب‌ماندگی در زندگیه به‌علاوه هنگامی که دین و جان و ناموس و کشور اونها به خطر بیفته، از جهاد ابا و هراس دارند و به‌جای این‌که در صف مجاهدان باشند در صف قاعدان و بیماران و از کارافتادگان و کودکان قرار می‌گیرند. هرگز هیچ آدم ترسویی به مقامی نرسیده؛ نه کشف مهمی کرده، نه پیروزی چشمگیری به دست آورده و نه به قله‌های کمال رسیده

یه حدیث از امام باقر درباره ترس: لَا یُؤْمَنُ رَجُلٌ فِیهِ الشُّحُّ وَ الْحَسَدُ وَ الْجُبْنُ وَ لَا یَکُونُ الْمُؤْمِنُ جَبَاناً وَ لَا حَرِیصاً وَ لَا شَحِیحاً؛ هیچ‌یک از کسانی که دارای بخل و حسد و جبن باشند به حقیقت ایمان نمی‌رسند و مؤمن ترسو و بخیل و حریص نخواهد بود.

اینقدر ترس مهمه که حتی امیرمؤمنان‌ علی(علیه‌السلام) به مالک اشتر توصیه می‌کند: «هرگز افراد ترسو را به حوزۀ مشاوران خود راه مده؛ وَ لَا تُدْخِلَنَّ فِی مَشوَرَتِکَ بَخِیلاً… وَ لَا جَبَاناً.» و همان‌گونه که امام(علیه‌السلام) در نامۀ مالک اشتر اشاره فرمود: سرچشمۀ جبن و ترس سوءظن به ذات پاک پروردگار است، زیرا می‌دانیم خداوند به افراد با ایمان وعده داده که من شما را تنها نمی‌گذارم، به جنگ مشکلات بروید و از من یاری بطلبید.