چقد کار ریخته سرم ایش

یک روز میاد که تمام زندگیت از جلو چشمات میگذره، پس کاری کن که ارزش دیدن داشته باشه.

بریم سراغ حکمت امشببب

متن عربی: «اعْجَبُوا لِهَذَا الْإِنْسَانِ؛ یَنْظُرُ بِشَحْمٍ، وَ یَتَکَلَّمُ بِلَحْمٍ، وَ یَسْمَعُ بِعَظْمٍ، وَ یَتَنَفَّسُ مِنْ خَرْمٍ» ترجمه: «از این انسان تعجب کنید که با یک قطعه پیه (چربی) می‌بیند، با یک قطعه گوشت سخن می‌گوید، با یک استخوان می‌شنود و از یک شکاف (سوراخ) تنفس می‌کند!»

· با پیه می‌بینه (چشم): چشم، این حساسترین عضو، از یه لایه چربی نرم محافظت میشه. با این همه ظرافت، دنیای رنگارنگ رو به ما نشون میده.

· با گوشت حرف می‌زنه (زبان): زبون که یه تکه گوشته، چطور این همه مفهوم و معنی رو منتقل میکنه؟ اعجازش در همینه که این عضو کوچیک، بزرگترین نقش رو در ارتباطات داره.

· با استخوان میشنوه (گوش): استخوان کوچکی توی گوش، صدا رو به مغز منتقل میکنه. این یعنی سخت‌ترین و محکم‌ترین بافت بدن، وسیله‌ای برای لطیف‌ترین حس‌هاست.

· از شکاف نفس میکشه (بینی): حیات با یه نفس شروع میشه و با یه نفس تموم. این "شکاف" کوچیک، دریچه‌ی ورود هوا به ریه‌هاست تا سلول‌های بدن زنده بمونن.

🎯 : هدف امام از این حکمت چیه؟ امام علی (ع) با این حکمت، میخواد یه تلنگرِ محکم به آدمیزاد بزنه. میخواد بگه: «هی به این قدرت و تکنولوژیِ جدید افتخار نکن، یه نگاه به خودت بنداز!» . اون داره ما رو به تفکر و شکرگزاری دعوت میکنه و میخواد این حس رو بهمون بده که با این همه شگفتی که توی وجود خودمونه، چرا باید به خودمون مغرور بشیم و خدا رو فراموش کنیم؟

امام نمیخواد فقط یه درس آناتومی بده، میخواد بگه این پدیده‌های ساده، هرکدوم یه دنیا شگفتی و پیچیدگی دارن که نشون‌دهنده‌ی عظمت و قدرت بی‌پایانِ خداونده.