ما چون ز دری پای کشیدیم ، کشیدیم امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند از گوشهٔ بامی که پریدیم ، پریدیم

دیگه بهت راستشو میگم تامی ، دوست دارم +منم باید بهت راستشو بگم گریس ، دیگه فایده نداره !

من از این میترسم که تو ترکم کنی و یه جایی ناپدید بشی .

بعضی وقت‌ها ما به حس گناه یا اندوهمون می‌چسبیم ، چون آخرین چیزیه که ما رو به آدمی که از دست دادیم وصل می‌کنه . دلمون نمی‌خواد رهاش کنیم ، چون احساس می‌کنیم دیگه چیزی برامون باقی نمی‌مونه . ولی این خیلی خطرناکه . رها نکردن خطرناکه ، چون تا زمانی که رها نکنی ، نمی‌تونی به یاد آوردن رو شروع کنی . اگه خاطراتش رو حفظ نکنی ، اون واقعاً از بین می‌ره .

دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا