من خوشبختی را در تنهایی جستم، در نقاشی و دوری از دیگران. آن چنان از آدمیزاد بیزار بودم که سالها از دیدنِ خود در آینه پرهیز کردم. اما دایرهی خلوتم آنقدر کوچک و ناچیز شده که دیگر در آن جای نميگیرم؛ من همان خالِ سیاهم بر بومِ سفید و باز به چشم نمیآیم. داغی بر وجود خودم هستم که جز سوختن راهی نمیدانم. این بازیِ غم آلودِ زندگی دست میشویم که جانم را چون زخمِ خشکیده پارهپاره کرده. من نامی هستم که همین لحظه هم در میانه نیست. پس از این چه خواهم شد؟ از دارِ مکافات رخت بر میبندم و به دیارِ مجازات راهی میشوم.
- کتابِ درخت خون | مهدی جواهریان.
هدایت شده از فور نه F᥆ɾᥕᥲɾɖ᭡
آره من یه دختر عاشق طبیعت ، روباه ، سنجش گرا ، دیوونهی آهنگ ، فیلم ، سریال ، عاشق کارآگاهی و هپی فیس هستم