گاهی فکر می‌کنم نوشتن یعنی مراقبت. مراقبت از چیزی که مهمه، از چیزی که ارزشش رو داره و نمی‌خوای گم بشه. این نامه هم از همون مراقبت‌هاست. نه هدفی داره، نه انتظاری، فقط می‌خواد ثبت کنه چیزی که واقعی بوده. چیزهایی که وقتی کنار هم قرار می‌گیرن، یک تصویر کامل می‌سازن، حتی وقتی هر قطعه به تنهایی ساده به نظر می‌رسه. شاید وقتی می‌خونی، فکر کنی این متن طولانیه، اما هر جمله نفس کشیدن یه لحظه‌ست، هر پاراگراف یه مکث. و این مکث‌هاست که باعث می‌شن بفهمی چقدر حضور تو واقعی و مهم بوده. Yours: @pari01nik 🕯

گاهی به گذشته نگاه می‌کنم و می‌بینم بعضی چیزها هیچ وقت به شکل واضح گفته نشدن، ولی اثرشون روی آدم‌ها عمیق بوده. این نامه هم از همون‌هاست. نه حرف بزرگ، نه کار عجیب، فقط یه ثبت ساده از چیزی که واقعی بوده و ادامه داره. من مدت‌ها فقط دیدم و فهمیدم، اما نخواستم حرف بزنم. حالا احساس کردم وقتشه که تبدیل به کلمه بشه، نه برای کسی جز تو، نه برای کسی جز خودم. این متن نتیجه‌ی اون نگاه‌ها، اون لحظه‌ها و اون حس‌هاست. شاید وقتی می‌خونی، حس کنی طولانیه، اما هر پاراگراف، هر جمله، یه قطعه از چیزی هست که می‌خواستم ثبت بشه. قطعه‌ای که با خوندنش حس می‌کنی دیده شدی، فهمیده شدی، و این خودش کافی‌ست. Yours: https://eitaa.com/tijejsj 🕯

من مدت‌ها نگهشون داشتم، بی‌آنکه گفته بشه، بی‌آنکه کسی بفهمه. حالا تبدیل به کلمه شده، تا بگه که دیده شده‌ای، بدون فشار، بدون انتظار، فقط دیده شده‌ای. Yours: @Katyain 🕯

من مدت‌ها سعی کردم بفهمم چطور می‌تونم این حس رو بیان کنم، چطور می‌تونم بدون ادعا، بدون انتظار، فقط ثبتش کنم. و حالا تبدیل به کلمه شد، یه ثبت نفس‌دار از چیزی که واقعی بود، چیزی که وقتی می‌خونی، حسش کنی، بدون هیچ توضیح اضافه، فقط دیده شدی و واقعی بودنت مهم بوده. Yours: https://eitaa.com/Past_777 🕯