نمیدونم همه یه داستان غمگین دارن توی زندگی، منم همینطور میتونی صداش بزنی قصه ، یا یه سرگذشت ... چیزی که فیکه ، یا حقیقتی تلخ... زخمی که شاید من بخاطر دراماتیک بودنم بزرگش کردم ، یا زخمی که واقعا عمیق بوده ، So deep so that its scars are still on my thighs... دردی بی اهمیت ، یا دردی پیچیده و واقعی... نمیدونم در نهایت ، بنظرم اهمیتی نداره . داره؟

این دروغا که سادات خانم میگه راسته؟💔

همین که ایشون فرمود

یکم اینجارو خوشگل کنیم 💘

شبتون بخیر

💆🏽‍♀

وقتی که در حال نقش بازی کردن و اجرا نیستیم ، چه کسی هستیم؟... خود حقیقی ما کیه؟ چیزای مختلف ، از جمله عُرف ، یادگیری ها ، تجارب تحمیل شده ، تلاش برای دریافت مقبولیت و... باعث میشن نقابی که روی چهره‌مون گذاشتیم ، ضخیم تر و ضخیم تر بشه... واویلا به روزی که اونقدری این نقاب رو روی چهره واقعیمون نگه داشتیم ، چهره حقیقی‌مون به واقعیت حساس شده باشه و از ترس آسیب دیدن ، اون نقاب رو هیچوقت بر نداریم... نه نه ، اشتباه نکن ، اینطور نیست که خود واقعی ما یه موجود یاغی و بی مبادی آداب و وحشی باشه... نه ، این چیزا حرفای اومانیسم غربی‌عه ، خود واقعی ما ، در عین اینکه در مکان ها و زمان های مناسب بلده درست رفتار کنه ، با خود حقیقی‌ش در صلحه ، نیازی به این نمیبینه که برای تشویق و پذیرفته شدن ، به خودش آسیب بزنه و از خودش دور بشه... تفکرات روسو هم از اونور بوم افتاده ، اینطور نیست که اجتماع شر مطلق باشه و باید بریم توی طبیعت بِچَریم تا خود واقعی‌مون باشیم ، نه نظر اسلام ، که حقا از هر علم مدرنی جلو تره ، این نیست... اسلام اصالت توامان فرد در کنار اجتماع قبول میکنه ، یعنی چی؟ یعتی انسان خودش به تنهایی ، بحاطر فطرتی که داره ، مهمه و نیازی به اجتماع نداره برای اینکه ارزشمند واقع بشه... #جرعه‌ای‌تفکر