فرض کنید وارد یه کافه ی جادویی شدید.
اینجا دوتا منوی خاص هست ،
یه منو برای انتخاب یک فرد که مقابلتون بشینه ، هر آدمی میتونه باشه ،حتی کرکتر غیر واقعی...
و یه منو هم برای انتخاب تاریخ هست ،از گذشته ، آینده ... هر تاریخی.
چه کسی ،
و چه تاریخی رو انتخاب میکردید؟
داشتم سیو مسیج هامو نگاه میکردم ،
و به این رسیدم که
آدم واقعا نباید صد خودشو برای کسی که نمیخواد اون صد گذاشتنو ببینه ، بذاره ....
اگه نگاه خدایی و هدف خدایی توی این راه و کار باشه ، خیلی ارزشمنده و اصلا فرسوده کننده نیست... چون آدم نگاهش به طرف نیست ،نگاهش به خدا هست...
ولی چون خیلیامون ، مثل من غالبا نگاه خدایی نداریم ،
وقتی یکی رو از ته جون دوست داشته باشیم که اون نداره ،
صدمونو بذاریم ، در حالی که اون پنجاهش هم بزور میذاره ،
واقعا فرسوده میشیم... و تهش هم هیچ نتیجه ای نداره...
جز درد و خاطره ی تلخ...