🌤

این مرحله از راحت‌طلبی که دیگه آدما تلاش نمیکنن عزیزاشون‌رو یاد بگیرن آزارم میده. دنبال شباهت‌های بیشتر و بیشتر میگردن برای اینکه هیچ دشواری‌رو در قبال فهمیدن شخصیت طرف مقابلشون تحمل نکنن. و در نهایت بابت اشتباهاتشون توجیه میارن و ورق رو به‌کلی برمیگردونن و تورو روی صندلی اتهام مینشونن. حس میکنم این‌روزا آدما دوست داشتن رو از یاد بردن و تمام ارتباطاتشون رو برای ثابت کردن خودشون حفظ میکنن. مثل کمبود توجهی که ریشه در کودکی داره و حالا تبدیل به عقده شده. محبتِ بی‌مزد در حال تبدیل شدن به یک افسانه‌ست. آدم‌ها مداوما غر میزنن، از همه‌چی ناراضی‌ان، رویا پردازی کاذب دارن، خودخواه و دنبال سود شخصی هستن. این آدما آزارم میدن. این روزا بیشتر از هر زمان دیگه‌ای دلم میخواد توی یک‌کلبه، روی دامنه‌ی کوه و دور از آنتن و اینترنت و آدم‌ها زندگی کنم.

فراموش شم؟ نه عزیزم I know how to leave my mark

گفتی کاش خدا تو را از روی زمین محو کند. تو اصلا داستان کوزه‌ی ترک‌خورده را شنیده‌ای؟ همان کوزه‌ای که به خاطر ترک‌دار بودنش مداوم غمگین بود ولی بعدها فهمید،همان چیزی که اسمش را نقص گذاشته گل‌های اطرافش را سیراب کرده. کمی چشم‌هایت را از این ترک بردار شاید گل‌ها را دیدی.از کافی بودن میگویی؟چه کسی تعیین می‌کرد کافی چقدر بود؟ نامادری سفید برفیِ درونت را بکش، کمتر از آینه‌ها بپرس چه کسی زیبا تر است، آینه‌ها را بشکن.[و ترجیحا اینستاگرامت را پاک کن] گفتی هیچ چیز نداری.خب اکثر آدم‌ها از نداشتن شروع میکنند نه از داشتن،میدانی چند نفر در نقطه‌ی پایان آرزو دارند مثل تو شروع کننده باشند؟ فکر میکنم ما بیشتر از اینکه از خودمان متنفر باشیم، خودمان را گم کرده‌ایم، ما خودمان را گم کرده‌ایم که آخرین نامه را می‌نویسیم.عزیز ناشناس تو اول از همه برای خودت ناشناخته‌ای بعد برای ما.خودت را پیدا کن، در نامه‌ی بعدی‌ات بگو همه‌چیز بهتر شده، بگو رسالتت را پیدا کرده‌ای. بگو فهمیده‌ای تعریف درسته نقص و کافی چیست. بگو حالا بهتر میدانی چرا به این دنیا آمده‌ای. #خودنویس

وقتی یک شهروند بی‌دفاع را می‌ربایید، شکنجه‌اش می‌کنید،وقتی هنوز جان از تنش نرفته، با چاقو سینه‌اش را می‌شکافید و قلبش را زنده‌زنده از سینه‌اش بیرون می‌کشید، وقتی حتی بعد از مرگ هم حرمت پیکرش را نگه نمی‌دارید و به جسدش تعرض می‌کنید و روی پیکرش خود ارضایی میکنید و بعد فیلمِ این همه قساوت و رذالت را برای خانواده‌ای می‌فرستید که هنوز حتی نمی‌دانند چطور باید با جای خالی عزیزشان زندگی کنند. . این دیگر اختلاف سیاسی نیست مبارزه نیست واکنش نیست انقلاب نیست این حتی خشم هم نیست این اوج حرام زادگیست این پستیِ عریان و بی پیرایه است این تماما نجاست است !

این حجم از قذارت و هتکِ حرمت را هیچ واژه‌ی اتوکشیده‌ای تطهیر نمی‌کند هر اسمی روی خودتان سنجاق کنید، هر پرچمی بالای سرتان ببرید، هر روایتِ بزک‌شده‌ای برای خودتان بتراشید،جنایت،با آرایشِ واژه‌ها پاک نمی‌شود، این‌همه وقاحت را با چه رویی اسمش را حقِ قدرت می‌گذارید وقتی برای رسیدن به قدرت، حرمتِ انسان را زیر پا می‌گذارید، دیگر مسئله حق نیست مسئله، عطشِ قدرتی‌ست که از مرزِ انسانیت عبور کرده و از حرام‌نطفه‌هایی همچین اعمالی برمی آید !!

ایران غنیمتِ جنگی نیست، این خاک مفت به دست نیامده که امروز با چند شعار و چند ژستِ قدرت،دست‌به‌دست شود. پشتِ هر وجبش تاریخ، خون و استخوانِ نسل‌هاست و قرار نیست حاصلِ این همه رنج، دوباره به بازیچه‌ی هیچ مدعیِ قدرتی بدل شود! آن‌هایی هم که کارنامه‌شان را با حرام زادگی گره زده‌اند، هر نامی روی خودشان بگذارند، حق ندارند خودشان را صاحبِ فردای این خاک بدانند! و اما برای چنین جنایتی، اعدام هم کم است، حتی سنگسار هم کم است. صبح نزدیک است موذن اذان بگو .

🌷🌞

آریس، تو حتی وقتی سعی می‌کنی با بقیه یکی بشی هم یه جوری متفاوت به چشم میای ، تقصیر توهم نیستا ، به هرحال خاصی.

_