میتوانیم، ما تاب خواهیم آورد.
ما خاطره ها و رویاها و ماه و طبیعت و باران را هنوز داریم.
عزیزِ من تنها مرگ است که چاره ندارد
به تو که میرسم، مکث میکنم
انگار در زیباییات چیزی جا گذاشتهام
مثلا در صدایت آرامش،
یا در چشمهایت زندگی!
ما از زندگی معجزه نمیخواستیم؛
فقط انتظار داشتیم
هر روزمان شبیه مجازات نباشد.