به وقت یک مهر هزار و چهارصد و چهار اولین روز پاییز و هفته دفاع مقدس... .

. سلام عزیزای دلم💗 حالتون دلتون خوبه الحمدالله؟! مدرسه چطور بود؟! خسته نباشید ؛ انشاءالله که موفق باشید . التماس دعا . https://daigo.ir/secret/1343831516 از حال و هواتون توی ناشناس بگید برامون. https://eitaa.com/Colebareeshghpostchy کانال پستچی کوله بار عشق ☝️🏻

شب‌های خوزستان انگار همیشه بوی انتظار می‌دهند، بوی خاک، باروت و خون. من آنجا نبودم، اما هر بار که بادی از سمت جنوب می‌وزد، گویی صدای قدم‌های خسته و دعاهای نیمه‌شب رزمندگان را با خود می‌آورد؛ صدای کسانی که با دست‌های خالی، اما دل‌هایی آکنده از ایمان، به دل دشمن می‌زدند. من در شلمچه نبوده‌ام، جایی که هر دانه خاکش با خون آمیخته است. در طلائیه، میان سیم‌های خاردار و مین‌های پنهان، که هر قدم می‌توانست پایان زندگی باشد، نایستاده‌ام. من در هویزه، میان نیزارهای سوخته و نهرهایی که صدای اشک بچه‌ها را به دوش می‌کشیدند، قایق‌رانی نکرده‌ام. صدای گلوله‌های ژ3 و شلیک آرپی‌جی هرگز در گوشم نپیچیده است. هیچ‌وقت، روی خاکریزهای سوخته فاو، در میان نخل‌هایی که آتش گرفته بودند، گام نزده‌ام. من در کانال کمیل، جایی که حلقه محاصره تنگ‌تر می‌شد، در کنار بچه‌هایی که ذکر لبشان فقط «یا زهرا» بود، نفس نکشیده‌ام. من هیچ کلاهی آهنی بر سر نگذاشته‌ام که وزن سنگین آن را حس کنم، هیچ کلاشینکفی در دستم نبوده که با آن به سوی تاریکی شلیک کنم. هیچ‌وقت به صفوف سرد اما استوار گردان‌های تخریب نگاه نکرده‌ام که چگونه مین‌ها را با دست خالی کنار می‌زدند. هیچ قایقی از آب‌های هورالعظیم مرا عبور نداده است. من روی پل خیبر نایستاده‌ام. من هیچ خاکریزی را با دست‌های زخمی نساخته‌ام، هیچ تیری از بی‌سیم‌های زنگ‌زده نشنیده‌ام، اما شنیده‌ام وقتی صدای رمز عملیات، «یا زهرا» یا «یا حسین» گفته می‌شد، چگونه دل‌ها محکم‌تر از هر دیواری می‌شد. هیچ مین‌گذاری‌ای در تاریکی شب نکرده‌ام، هیچ زخم عمیقی بر شانه‌هایم نینداخته‌ام. من شهادت را به چشم ندیده‌ام، اما بارها صدای خنده‌های دوستانی را شنیده‌ام که رفتند و دیگر برنگشتند. من آنجا نبودم، اما هر گوشه از خاک جنوب برایم حسرت بود؛ حسرت دیدن آن شب‌های پر از ایمان، آن روزهای پر از اشک و خون، و آن آدم‌هایی که با خنده به سمت شهادت می‌رفتند. من هیچ پلاکی بر گردنم نداشته‌ام، پلاکی که دو تکه شود و یکی در خاک بماند و دیگری به خانه بازگردد. من در کنار حاج حسین خرازی، فرمانده‌ای که با یک دست اما با اراده‌ای استوار، ایستادگی را معنا کرد، نبوده‌ام. من در کنار ابراهیم همت، که همیشه پیشاپیش نیروهایش حرکت می‌کرد، حضور نداشتم. من در کنار مهدی باکری، که در دل شب‌های عملیات، آرامش را به دل‌ها می‌آورد، قدم نزده‌ام. من هیچ‌گاه در کنار عبدالحسین برونسی، آن فرمانده‌ای که ایمانش از هر سلاحی قوی‌تر بود، نایستاده‌ام.من در طلائیه گریه نکرده‌ام. هیچ‌وقت در شلمچه، کنار پیکر بی‌جان دوستی که شب قبل لبخند می‌زد، زانو نزده‌ام. اما هر بار که قصه‌ای از آن روزها می‌شنوم، چیزی در من می‌شکند. حسرت تمام لحظه‌هایی که نبودم، تمام خاک‌هایی که بر آن گام نگذاشتم، تمام دعاهایی که در آن شب‌های بارانی نخواندم. برای من، تنها هیچ ماند و هیچ و هیچ... #هفته_دفاع_مقدس