خستم و خوب نیستم یه متن باحال تصور کنید:))

شب شد و قلم در جوهر دوات فرو رفت ، مهتاب نورش به پنجره ی اتاق کشیده شد و صدای رد شدن ماشین ها گوش را نوازش کرد ... از سهراب سپهری نوشت، نوشت : به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من... -فاطمهٖ‌مکی-

لاتهِ‌ی‌فندقیِ‌همیشه،جذابِ‌من!

شب بسیار موقر است ... شبت بخیر،غمت نیز. شب است مرد حسابی!

بیا برایت از سهراب بنویسم ، از شعر هایش، شعر هایی که گیسو هایی بلند و معطر دارند ... بنویسم از روز های بارانیِ سهراب ... از هوای نم داره شهرش... بیا سهراب بخوانیم، از شب دور شویم، پرت شویم به آن شب های شیرین سهراب ، بیا سهراب بخوانیم ؛

صدا کن مرا صدای تو خوب است صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حزن می روید...

چه کسی می داند که تو در پیله تنهایی خود تنهایی چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی پیله ات را بگشا تو به اندازه پروانه شدن زیبایی...

نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر، سحر نزدیک است هر دم این بانگ برآرم از دل: وای، این شب چقدر تاریک است! خنده‌ ای کو که به دل انگیزم؟ قطره‌ ای کو که به دریا ریزم؟ صخره‌ ای کو که بدان آویزم؟ مثل این است که شب نمناک است دیگران را هم غم هست به دل، غم من، لیک، غمی غمناک است -سهراب سپهری .

بسم الله الرحمن الرحیم

بنگر .

بنگر به این دریا و جنگل و اسمان و زمین

بنگر که چگونه هر روزشان ساکن و بی احساس است