صدا کن مرا صدای تو خوب است صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حزن می روید...

چه کسی می داند که تو در پیله تنهایی خود تنهایی چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی پیله ات را بگشا تو به اندازه پروانه شدن زیبایی...

نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر، سحر نزدیک است هر دم این بانگ برآرم از دل: وای، این شب چقدر تاریک است! خنده‌ ای کو که به دل انگیزم؟ قطره‌ ای کو که به دریا ریزم؟ صخره‌ ای کو که بدان آویزم؟ مثل این است که شب نمناک است دیگران را هم غم هست به دل، غم من، لیک، غمی غمناک است -سهراب سپهری .

بسم الله الرحمن الرحیم

بنگر .

بنگر به این دریا و جنگل و اسمان و زمین

بنگر که چگونه هر روزشان ساکن و بی احساس است

بنگر .

بنگر که پشت هر زمین و آسمان و کیهان و کهکشان و دریا و جنگل و تنه ی خشکیده ی درخت پیر و سنگ های رسوب شده ی انتهای دریا و مهتاب و ماه و خورشید و ستاره ها و مجدداً سیاره ها و کیهان و کهکشان و حتی مجدداً بنگر به دریا .

به موج هایی که بعد هر لحظه موج دیگری در پسشان است

بنگر .

ببین که چگونه هر روز برای تو طلوع میکند و کرم خاکی در پسِ کفش پسرک میمیرد و پیله ی کرم دیگری پروانه میشود .