ما اغلب از تغییر میترسیم؛ از آن لحظهای که تمام آنچه هستیم، فرو میریزد تا چیزی دیگر از دلِ آن بیرون بیاید. اما حقیقت این است که هیچ شکوفهای بدونِ شکافتنِ پوستهی سختِ هستهی خود، به جهان خیره نمیشود.
زمان، نه یک خطِ مستقیم، که یک جریانِ بیوقفه است که هر آنچه را که بیریشه باشد، با خود میبرد. ما در برابرِ گذرِ روزها، یا مانند صخرهای استوار میمانیم که با برخوردِ موجها، شکل میگیرد، یا مانند شنهایی که در جریانِ آب، هویت خود را از دست میدهند.
بزرگترین پیروزیها، نه در یک جهشِ ناگهانی، که در تداومِ خِردِ کوچکِ روزانه نهفته است. قدرتِ واقعی در آن نیست که هرگز سقوط نکنی، بلکه در آن است که با هر بار برخورد با زمین، دانشی نو از خاک برداری و دوباره برخیز.