روزگاری‌ست که هم‌صحبت من تنهایی‌ست. - هوشنگ ابتهاج

خسته از خویشتنم، تاب ندارم دیگر کاش می‌شد که خودم را بگذارم بروم

_ تو چرا باز نگشتی دیگر؟

_

هنوزم مهم‌ترینی ...

نجات دهنده ی من قطعا تو آینه نیست؛شاید توی قوریه!

ببخشید...

در نهایت آنچه باید میشد،شد.. صرفا تلاش هایم ،گریه هایم ،درد هایم،دویدن هایم ،لبخند هایم ..... همه و همه فدای مسیری شد که قرار بود ماواری خوشبختی باشد اما جز رنج چیزی نصیبم نکرد . #خویش نوشت

محکوم بود؛ محکوم به ادامه دادن،زنده موندن،تظاهر به خوب بودن.