نجات دهنده ی من قطعا تو آینه نیست؛شاید توی قوریه!

ببخشید...

در نهایت آنچه باید میشد،شد.. صرفا تلاش هایم ،گریه هایم ،درد هایم،دویدن هایم ،لبخند هایم ..... همه و همه فدای مسیری شد که قرار بود ماواری خوشبختی باشد اما جز رنج چیزی نصیبم نکرد . #خویش نوشت

محکوم بود؛ محکوم به ادامه دادن،زنده موندن،تظاهر به خوب بودن.

چرا من نه..؟

زندگی ادامه داره؟ اره و دقیقا مشکل همینجاست.

کاش میتونستم فرار کنم به جایی که هیچکس دستش بهم نرسه‌.

عدالت یه اسلحه‌ست،چیزی که هیچوقت برای کمک و نجات دیگران به کار نمیره و نیست.

زندگیم افتاده تو ماشین لباسشویی؛داره همه ی خوشیا مو میچلونه ...

درد، جوری در من ریشه کرده که انگار من پوسته‌ام و او هسته؛ او زنده است و من فقط او را حمل می‌کنم.