انسان‌های زخمی را بیشتر دوست دارم؛ آن‌هایی که رنج کشیده‌اند، چون دلشان عمیق‌تر می‌تپد. کسی که درد را فهمیده باشد، مهربانی را هم بهتر می‌فهمد. شاید به همین دلیل است که بعضی دل‌ها، با وجود تمام شکستگی‌ها، هنوز زیبا می‌مانند. _داستایفسکی

هرچه پول داشت کتاب خرید؛ پدر پرسید: دنبال چه می‌گردی؟! گفت: دنبال خودم... –سمفونی مردگان

آرام نگیرد به تقلا هم حتی، امروز ؛ جان خسته مرگ خواهد فقط،امروز... #خویش نوشت

_

[او مرده است] لیکن چه کند جسمش قول ماندن دارد، خودش تا ابد و یک روز دلش رفتن خواهد ؛ روح در هم شکسته هم ارزوِ قبری بی انسان دارد. #خویش نوشت

اون حس فراغت از بدبختی بعد از یه اتفاق ترسناک >>

بعدِ دل کندنت از من، دلت آرام گرفت؟ خوب شد زندگی‌ات؟ یا که بدهکار شدی؟

چرا اسم مردن رو گذاشتن زندگی..؟

هر کجا می نگرم ، باز هم اوست که به چشمان ترم خیره شده درد عشق است که با حسرت و سوز بر دل پر شررم چیره شده.. _فروغ فرخزاد

ز خرده‌گیری روز حساب آزادم؛ ورق سیاه چُنان کرده‌ام که نَتوان خواند..

به هر حال آدمیزاده دیگه،گاهی اوقات نمی‌دونه چیکار کنه ؛ دراز میکشه خیره میشه به سقف ، یکم گریه میکنه و خوابش می‌بره ....