از دل جامانده در آوار تنهایی نگفتم از تو گفتم ، از تو خواندم ..

تصاویر حق مطلب رو ادا می‌کنن؟ معلومه که تماشای زنده‌ی یه نقاشی، یه کنسرت، یه تئاتر، حتی مجلس روضه‌ای که درش حضور داشته باشی، خیلی متفاوته با چیزی که بعدها بهت برسه. پس عزیز دلم، این‌ها رو داشته باش، به عنوان قطره‌ای از زمزمِ هنرِ خدا که توی آسمون نقش می‌بنده.

از یک ربع پیش، تا حالا سه بار نقش و نگار و رنگ آسمون و ابرها عوض شده.

تو هم فکر می‌کنی شبیه نقاشی‌های اروپایی‌ها از فرشتگان و بهشت و خداست؟ من عاجزم در مقابل این زیبایی...

شاید یک روز، یک نفر، یکی از این نقاشی‌های خدا در آسمان را دیده باشد و فکر کرده باشد، بهشت را دیده. آن‌گاه همه‌ی تصاویرِ انسان‌سازِ نقش خورده بر بوم، خلق شده باشند.

ببین همین که بچه‌های قم و مشهد می‌رن تو حرم درس می‌خونن، خودش یه آپشن اضافه برای زندگی محسوب می‌شه که نصیب ما بیچاره‌ها نیست.

جوونی‌م حلال رقیه همه دنیام مال رقیه همه عزت و آبرومُ دارم از قبال رقیه :)

فکر کنم مغزم دوباره داره به حیات خودش بر می‌گرده و ایده‌پردازی می‌کنه.

عملا تو ایتا هیچ چیزِ خوشحال کننده‌ای ندارم غیر از یکی دو نفر آدمِ دوست داشتنی و حرف زدن باهاشون.

مزه آش‌های عزیز جونُ می‌ده. [ قاب محبوب ]

وقتی کتاب می‌خونم، اهمیتی نداره کتاب شعر باشه از مجموعه‌ی اشعار چندین شاعر، یا زندگیِ ملاصدرای لطیفِ عزیز، یا یک رمانِ مستندگونه از آخرین نبردهای آخرین سرخ‌پوست‌هایی که برای وطن‌شون جنگیدن. من با همه‌ی اینا زندگی می‌کنم. با تک تک شاعرهایی که افکار و عاطفه‌شون به تصویر کشیده شده، با ملاصدرا عزیز، با سرخ‌پوست‌های مبارز. هر متنی که انسان‌ها رو در خودش جای داده باشه، تواناییِ پرواز دادنِ روحِ من، و پدید آوردنِ تجربه‌ی یک زیستِ منحصر به فرد با اون متن و انسان‌هاش و اتفاقات‌ش و احساسات‌ش رو داره.