مامانم یه خاطره‌ای تعریف کرد بامزه بود. گفت وقتی خیلی کوچیک بودم تقریبا ۲ ساله بودم، رفته بودیم عروسی یکی از اقوام، همه آرایش کرده بودن به جز مامان من. من بغل هیچ‌کس نمی‌رفتم و با هیچ‌کس حرف نمی‌زدم مامانمو فقط بغل کرده بودم و بهش می‌گفتم مامان اینا خیلی ترسناکن من ازشون می‌ترسم تو از همه خوشگل‌تری😭😂🎀

ای تنها آدمِ امنِ زندگیِ خیلیامون واسه درد دل گفتن ای آقای مهربون‌تر از پدر و مادرهامون ای پناه لحظه‌های بی‌پناهی و استیصال ای رئوف‌ترین و لطیف‌ترین سلطان ای همه‌کس و کار مردم ایران تو همه‌ی امیدِ ناامیدهایی هستی که دلشون گرفته :) پس بیا و این کبوترهای خسته از پرپر زدن رو خودت بغل کن و مرهم باش...

درسته خیلی وقتا آرزو کردم کاش تو نجف زندگی میکردم، کاش به کربلا نزدیک بودم، کاش تو سوریه میتونستم هر هفته برم حرم حضرت زینب، و خیلی کاش‌های دیگه... ولی در نهایت، فهمیدم وقتی استادم میگه مشهد یه چیز دیگه‌ست یعنی چی :)))))) در نهایت منم و تمنای تقدیر که اجازه بده تو مشهد بمونم و تو مشهد بمیرم ... پیش امام رضا که تنها پناه منه . اولین و آخرین پناهِ من .

من از خودم خسته شدم آقای امام رضا... منو به خودم برگردون.

در خاکی‌ترین حالتِ ممکن...

بچه‌های عزیزم، می‌خوام با یکی از اساتید خیلی خفن‌مون آشناتون کنم و خییلییی خرسند و خوشحالم که این موقعیت پیش اومده :›

شبکه‌ی چهار، امروز ساعت ۴ تکرار دیروزه.

و امشب قسمت دومش ساعت ۱۱ شب.

اونقدر کم گذاشتیم که باید حلالیت بگیریم، نه رزق نوکری...

تو مثل من سر کویت هزارها داری ولی بدان که گدایت فقط تو را دارد

عینک نزدم کسی رو نمی‌شناسم تو هیئت بقیه نکنه فکر کنن بهشون بی‌محلی می‌کنم =)