این روزها دلم می‌خواد خیلی بنویسم اما نمیدونم چی و چطوری. وقتی به این فکر می‌کنم که این روزها رو چطوری می‌گذرونم، میبینم اونقدر احساس سر شلوغی دارم که واقعا نمی‌دونم دارم این روزها رو چطوری می‌گذرونم. هزارتا دغدغه و فکر و خیال توی سرم می‌پیچه از لحظه‌ای که بیدار میشم تا فردا که دوباره از خواب بیدار میشم فکرم درگیر همه‌ی جزئیاته. جزئیاتی که باید باشن، هستن، و نیستن. کاش یه نفر برام این روزها رو بعدا تعریف کنه و بگه از بیرون چطوری به نظر میرسم.

خدایا به ما توفیق بده.

دلم یه مسافرت می‌خواد. به کربلا، به مشهد، حتی به قم. یه سفر یک روزه حتی. نه صرفا دو ساعت اونجا بودن و برگشتن. البته حتی الان به دو ساعت اونجا بودن و برگشتن هم راضی‌ام :)

خیلی بی‌لیاقت شدم آقای امام رضا، مگه نه؟ یعنی اینقدر دختر بدی شدم که هیچ‌کس هیچ‌جوره نمی‌خواد منو ببینه؟ به نظرت دلم نپوسید تو این همه سختی و اذیت و دغدغه و آلودگی و کثیفی تو این شهر؟

هی جدی جدی دارم وسایلی که از اتاقم می‌خوام ببرم رو جمع می‌کنم...

یکم غم انگیزه، یکمم احساس ابهام دارم، ذوق، سردرگمی، انتظار، خیال‌پردازی برای زندگیِ کوچولوی خودم، و نهایتا دلتنگی.

بالاخره هرکسی توی بزنگاه خودشو نشون میده عزیزم :)

وقتی خدا چیزی که بهش نیاز داری رو نشونت میده:

شاهکار، شاهکار، شاهکار... . @Alnana .

یکم صبر کن علیا. چند روز دیگه سرمون خلوت‌تر میشه (احتمالا). دغدغه‌هامون دیگه میره تو وادیِ هرروز غذا درست کردن و رسیدن به درس‌های دانشگاه و نوشتن. فکر و خیالِ خوب پیش رفتن یا نرفتنِ مراسم و خیلی از روابط پیچیده‌ی انسانی تموم میشه و می‌تونیم دوباره بریم سراغ تمنا. این‌بار قوی‌تر و محکم‌تر و پایبند و استوار!

معتقدم بهترین عطرِ دنیا، ادکلنیه که برای بنیامین خریدیم. تا آخر عمر از هیچ رایحه‌ای بیشتر از اون خوشم نخواهد آمد💘