می‌خوام بدونم استاد عزیز داره چیکار می‌کنه که نمره‌های ما رو هنووووووز نزده؟

روز دهم: رنج، نزدیک شدن به خدا، گذشتن و چشم بستن روی هر چیزی.

به قول ریحانه، حاج‌آقای گوگولی :› باد و نخل و نمِ بارون و لهجه‌ی عربی و اصطلاحاتِ طلبگی و حسِ کتاب نخل و نارنج💘

••• غصه‌هاے‌دنیـا کم یـا کوچک نمی‌شوند تـو باید بزرگ شوے ! استـاد‌علۍصفایی

این سفر داره به انتهای خودش می‌رسه عکس و فیلم‌هام ناقصن و از خیلی جاها هیچ عکس و فیلمی نگرفتم از اول سفر رو روایت نکردم دوکوهه‌ی عزیز رو ندیدم و قلبم براش تنگه دغدغه‌های جدید دارم و جواب‌های جدید گرفتم الحمدلله

حاج‌آقا داشت درباره‌ی این که علما باید هیچی نخورن و هیچی نپوشن و هیچی نداشته باشن حرف می‌زد که این حرفا اشتباهه، یهو گفت «شما بچه‌های کُچُلو چی از اسلام بلدید که این‌قدر به پر و پای علما می‌پیچید؟» و ما درحالی که قند توی دلمون داشت آب می‌شد و قلب‌مون اکلیل پمپاژ می‌کرد به این فکر کردیم که چقدر کُچُلو هستیم و چقدر هیچی از اسلام بلد نیستیم و چقدر دانشجوهایی با توهم دانایی هستیم و به پر و پای همه می‌پیچیم!

رسیدم خونه...

خارج شدن از اون اتمسفر و یهو مواجه شدن با متروی تهران، شبیه یه شوک بود. من چشمام به دیدنِ خاک و سبزیِ خورستان و خاکریز و تانک و اروند و هور عادت کرده بود. من چشمام به دیدنِ آدم‌هایی عادت کرده بود که مطمئن بودم سیمشون به شهدا وصله. اینجا رو دوست ندارم. اینجا حالمو بد می‌کنه. اینجا بوی تعفن و درد میده.

اینم بامزه بود😂😂😂

بچه‌ها اگه تسبیحم پیدا بشه به سه نفرتون شارژ ۵۰۰۰ تومنی میدم. (اگه بیشتر پول داشتم حتی بیشتر هم می‌دادم.) لطفا دعا کنید💔