هدایت شده از سکوتنوشته_
وقتی به سبک داستایفسکی مینویسم خیلی احساس خوبی دارم واقعا نمیدونید
وقتی مینویسم احساس بهتری دارم. وقتی یک رشته از موهام توی صورتم میاد و اتاقم خیلی مرتب نیست، وقتی لباسم کمی چروکه و تخت نامرتب، وقتی زندگی واقعیه و تظاهر نمیکنم. وقتی که میتونم چیزی رو احساس کنم و وقتهایی که دستخطم کمی کج و معوجه. وقتی کانورسهام خیلی تمیز نیست، وقتی ریملم کمی ریخته، وقتی یکی از ناخنهام لب پر شده. نمیدونم. فکر کنم دارم تمارض به زندگی میکنم.