#رمان #نشانه_هایی_در_باد #مالک_دازی پارت نهم همان طور که در گزارش آمد بود، شهر فاصله ی زیادی با دوجو داشت و خانه هم در نقطه ی دور افتاده ای در حاشیه ی شهر واقع شده بود. ماساچیکا و سانمی وقتی رسیدند که خورشید داشت غروب میکرد. وقتی راه افتادند آسمان گرفته بود و حالا ابرهای تیره ای فضا را سنگین کرده و انگار هر لحظه آماده ی باریدن بودند. باد سوز سردی داشت. سانمی پرسید: «همین جاست؟» ماساچیکا کنارش با شگفتی بالا را نگاه کرد و گفت: «عجب خونه ایه، نه؟» ساختمان قدیمی باشکوهی بود که درختان سرسبزی دوره اش کرده بودند. با این حال فضای دل مرده ای داشت که شاید به خاطر شاخ و برگ های درهم پیچیده ی درختانش بود اما به هر حال آن حس آسودگی اولیه حالا جایش را به اندوهی غم افزا داده بود. سانمی اخم کرد: «یه جورایی چندش آوره.» حتی سوسن های عنکبوتی قرمزی که در باغچه شکوفه داده بودند بیش از آن که زیبا به نظر برسند آدم را به وحشت می انداختند. سانمی این احساسات را پس زد و گفت: «بیا بریم تو.» ماساچیکا هم موافقت کرد: «بریم.» باهم قدم به درون خانه گذاشتند. «اوغ!» بوی نا آشنایی ناگهان سانمی را از پا در آورد. مثل عود غلیظی که به طرز خفقان آوری شیرین بود: بوی تند و چرکین جسدی که مانده و بو گرفته بود اما همزمان رایحه ی خوشی هم به مشام می رسید. سانمی تلو تلو خورد. سرش را تکان داد و سعی کرد آن بوی شیرین و زننده را پس بزند. به دماغش چین انداخت و رو کرد به همکارش. «هی، ماسا...» ماساچیکا آنجا نبود. «ماساچیکا؟» سانمی گشتی زد اما در دالان های باشکوه و راهروهای کم نوری که مقابلش گسترده شده بودند هیچ جنبنده ای به چشم نمیخورد. بیرون را نگاه کرد. آنجا هم اثری از ماساچیکا نبود. به هر حال، ماساچیکا هرگز دوستش را بی خبر به حال خودش رها نمی کرد. سانمی به تاریکی چشم دوخت: «اینجا چه خبره؟»

امروز سه تا پارت گذاشتمم بخونید و لذت ببرید که قراره گری_نه چیز

𝗘͠nׅ݁ꨲ𝐝 𝐨᮫ׅf #malek_dazai

😱😱😱😱😱

فحش داددد ببنید چقد بی ادبه😱😱😱😱

آخخ چی میشد فردا که از خواب پا شدم میومدم میدیدم چنل ۱۸۰ تایی شده

بخواب از وقت خوابت گذشته هذیون میگی