و اما امروز... امروزی که با حضور مهمان ویژه ای که برای‌همه عزیز بود خیلی خوب گذشت و رو به پایانِ؛ مهمانی که اومد،گردوغبار چشمامون رو شست،مهمانی که نمیدونیم چرا و چطور طلبید،مهمانی که خودش مهمانداری کرد و رفت... ولی امان از رفتنش! رفتنی که باهاش دلهامون رو هم برد نه که نخوام ننویسم از رفتنش ا،نه نمیتونم بگم،هیچی وصفش نمیکنه فقط خیلی سخت بود،خیلی( : #الی_نویس.

_

مِن بَمیرم تِه دَردِ دِلِسه مِه مازندرون؛)

به حدی دوستت‌ دارم که می‌دانم خدا روزی ، سوالش از تو این باشد چه کردی او پرستیدت‌ ؟

یه روزی حالمون خوب می‌شه، اگه اون روز من نبودم تو جایِ من بخند.

امیدوارم خونه امنی که، تو قلبم داشتی و خرابش کردی؛به خوشحال کردنت کمک کرده باشه.

_

(( انگشتانش بین کلید های سیاه و سفید پیانو میلغزد،نُت به نُت از شعری مینوازد که موسیقی اش همانند آغوش توست؛درست وسطِ نواختن یک نُت را اشتباه زد،اشک از گونه هایش جاری شد و بارِ دیگر تو را به یاد آورد.))

ولی وقتی میبینم هر روزی که داره میگذره، یه‌گوشه ای از وطنم نابود میشه و کاری از دستِ من بر‌نمیاد؛ داره ذره ذره اُساره وجودم و میمَکِِِ..

اگه قراره بعداً منت بزاری لطفا هیچکاری برای من انجام نده.

‌هیچ وقت مستقیم نگفتم دوستت دارم، اما من حاضر بودم واسه یه لبخند پنج ثانیه ایت سه ساعت مسخره بازی دربیارم؛)

ولی جدی اون آدمی که بهت احساس امنیت میده ده هیچ از بقیه جلو تره!