چرا افسرده ای؟ چرا مضطربی؟ چرا ناراحتی؟

💠 کفّاره اخلاقی 🔸 امیرالمؤمنین (سلام الله علیه) فرمودند: «مِنْ كَفَّارَاتِ الذُّنُوبِ الْعِظَامِ إِغَاثَةُ الْمَلْهُوفِ وَ التَّنْفِیسُ عَنِ الْمَكْرُوبِ»‏. کفّاره‌، غیر از انتقام است؛ کفاره به منزله داروست یا به منزله غذاهای تقویتی است. یک سلسله تنبیه‎ هایی در قرآن و سنّت آمده است که آنها عذاب و کیفر است؛ اما این کفّاراتی که در قرآن و روایات آمده است، سازنده است. فرمود اگر کسی گناهی کرده است، وقتی مشکل یک فرد افتاده در مشکلات را حلّ کند، این کفّاره اوست. این کفّاره فقهی نیست، این کفاره اخلاقی است. 🔸 کفّاره دو گونه است: یک کفّاره بگیر و ببند و بزن است؛ یک کفاره تربیتی است. فرمود اگر یک وقت پای شما لغزید و اشتباهی کردید، فوراً به سراغ تولید و اشتغال بروید و مشکل این جوان‌ ها را حل کنید؛ این که نمی ‎تواند ازدواج کند، این که واقعاً رنج می ‌برد، مشکل او را حلّ کنید، این کفّاره آن گناهان شماست. آن وقت چقدر انسان لذت می ‎برد از اینکه تولید کرده، اشتغال ایجاد کرده، جوانی، کار پیدا کرده، ازدواج کرده! هر وقت به یاد آن حادثه می ‌افتد لذت می ‌برد. 🔸 فرمود این مشکل دارد، این آبرو دارد، این گرفتار است، الآن نفسش بند آمده، شما تنفیس کنید راه نفسش را باز کنید بگذارید نفس بکشد. اگر این کار را کردید، خدا هم وسیله بخشش شما را فراهم می‌ کند. آیت الله جوادی آملی

🏴 فضایل حضرت علی(ع) ✍حضرت محمد (ص) از امیرالمؤمنین امام‌علی علیه‌السلام پرسیدند: اگر مردی را در حال ارتکاب فحشایی گناهی دیدی چه می‌کنی؟ مولا امیرالمؤمنین پاسخ دادند: او را می‌پوشانم. رسول الله پرسیدند: اگر دوباره او را در حال ارتکاب گناه دیدی چه؟ مولا باز هم جواب دادند: او را می‌پوشانم. رسول الله سه مرتبه این سوال را پرسیدند و مولا امیرالمؤمنین هر سه بار، همان پاسخ را دادند. حضرت محمد صلی الله علیه و آله فرمودند: جوانمردی جز علی نیست. آنگاه رسول الله رو به اصحاب کردند و فرمودند: برای برادران خود پرده پوشی کنید. 📚مستدرک الوسائل ، ج ۱۲ ، ص ۴۲۶

اگر مُضطری، به زره کُوچک پناه بِبَر...! 🎙حاج آقا جواد (فرزند آیت الله میرزا علی اکبر مرندی (از شاگردان آیت الله سید علی قاضی) رضوان الله علیهما) فرمودند: «پدرم، بر خلاف روال معمول که در شبهای قدر ماه رمضان «جوشن کبیر» می خوانند، ایشان سفارش می کرد که «جوشن صغیر» بخوانید». 📚التجاء، ج ۱، ص ۱۲۳. 🎙آیت الله میرزا کاظم تبریزی (از شاگردان آیت الله سید علی قاضی) رضوان الله علیهما) در شب های قدر بیش از هر چیز «لعن ابن مُلجم» را سفارش می کرد؛ هر گاه بیماری ایشان، سخت می شد و شدّت می یافت این جمله از دعای کمیل را تکرار میکرد: «مَا هَكَذَا الظَّنُّ بِكَ»: [خدایا]چنین به تو گمان نداشتم! 📚التجاء، ج ۱، ص۲۳ و ۱۵۵. 🌹نکات: 🔸دُعای جوشَنْ صَغیر، دعایی مفصل که از امام موسی کاظم(ع) نقل شده و قرائت آن در دفع دشمن و محفوظ ماندن از بلاها مؤثر است. 🔹در هر یک از این ۱۹ بند با ذکر مصائب، مشکلات و سختی‌های زندگی فرد مؤمن در این دنیا، نعمت‌های الهی بیان شده است. 🎙مقام معظم رهبری در پیامی شفاهی توسط سردار شهید سلیمانی رضوان الله علیه در جنگ ۳۳روزه، رزمندگان حزب‌الله را به خواندن دعای جوشن صغیر توصیه کرد: «به این‌ها [رزمندگان] بگویید دعای جوشن صغیر بخوانند.»؛ «این دعای جوشن صغیر حالت یک انسان مضطر است؛ انسانی که در یک اضطرار شدید است و می‌خواهد با خدا حرف بزند». 🎙آیت الله مصباح یزدی رضوان الله علیه: انسان به وسیله قرائت دعای جوشن صغیر به یاد نعمت‌های خدا می‌افتد و شایسته است هفته‌ای یک بار یا ماهی یک بار این دعا خوانده شود. 📚سجاده‌های سلوک، ج ۱، ص ۴۰۴ و ۴۰۵.

توصیه استاد نیلچی زاده برای روزهای پایانی ماه مبارک رمضان ۱.مراقبه به صدقه و توجه به ساعتهای آخر ماه مبارک. ۲.در ماه رمضان هرآیه ای که می خوانید، ثواب ختم قران دارد پس: حتی در هنگام کار کردن هم، سوره توحید و قدر بخوانید. ۳. در این ایام باقیمانده ماه مبارک، از امور دنیوی غیر ضروری بپرهیزید و مدام به خیراتی که از آن جامانده اید بپردازید. ۴. انجام مستحبات دراین چند روز باقی مانده، به منزله ی استفاده از شارژ شگفت انگیز وسبقت گرفتن به راه ملکوت است. هر اندازه در مستحبات خدا سبقت بگیرید، توفیقش برای بهره بیشتر و باز شدن راه های بهشت بیشتر است.

🌕توصیه ای مهم برای ایام پایانی ماه رمضان 💠 مرحوم آیت‌الله فاطمی نیا : 🔹️از اولياء الهی سينه به سينه، يک يادگاری دارم كه عمل به آن بركات فراوانی دارد. ماه مبارك رمضان، اين ضيافت الهی را با يك زيارت جامعه كبيره به اخر برسانيد . در اثر اين عمل اين ضيافت چنان رنگين خواهد شد كه آثارش از عقول ما خارج است و روزی به كار خواهد آمد كه آن روز هيچ چيز ديگري به كار نخواهد آمد.

وقت خیلی کم است و ما خیلی کار داریم؛ امروز و فردا نکنید. امام صادق علیه‌السلام فرمود: اگر پرده کنار برود، خواهید دید اکثر مردم به علت تسویف، مبتلا به کیفر اعمال شده‌اند. تسویف یعنی امروز و فردا کردن...! علامه حسن‌زاده آملی رحمت‌الله‌علیه

مستثنیات حرمت غیبت ۱. فا­­سق متجاهر مراد از متجاهر این است که شخص، ابایی نداشته باشد از اینکه مردم گناهش را ببینند یا بفهمند؛ مثل کسی­ که آشکارا شراب می­‌نوشد. البته اطلاع مردم به این معنا نیست که لازم باشد همه‌ی مردم بدانند؛ همین که عده‌ای از مردم می‌دانند، او هم ابایی ندارد که همه‌ی مردم هم بدانند، این معنای متجاهر به فسق است.  مسئله الف) غیبت کسی­ که تجاهر به فسق می­‌کند، فقط در همان گناهی­ که تجاهر کرده، جایز است و نمی­‌توان تمام اسرار و گناهان او را فاش کرد. ب) غیبت شخص فاسق مصر، اگر تجاهر به فسق نکند، جایز نیست. ­ج) اگر شخصی گناهی را آشکارا انجام دهد، ولی برای آن توجیهی بیاورد، مثل اینکه شراب می­‌خورد، ولی می­‌گوید به تجویز دکتر است: یک- اگر شخص مطمئن شود که این عذر موجه است غیبت جایز نیست؛ زیرا می‌داند عمل او حرام نبوده، پس جهر به حرام هم واقع نشده است. دو- اگر شخص این عذر را نپذیرد و بداند که عامل، دروغ می‌گوید غیبت این شخص جایز نیست؛ زیرا این شخص لاابالی نیست؛ چرا که برای گناه خود عذر می­‌آورد و پیداست که نمی‌خواهد مردم ببینند و بدانند که او مرتکب فسق می­‌شود. لذا توجیه می‌کند و می‌گوید: "من فسقی انجام نمی‌دهم." سه- انسان شک می‌کند آیا این عامل، متجاهر است یا متجاهر نیست؛ یعنی نمی‌دانیم آیا عذر او صحیح است یا اینکه بهانه می‌آورد غیبت حرام است. ۲. تظلم مظلوم اگر به شخصی ظلمی شده است، آن شخص می­‌تواند نزد دیگران شکایت و تظلم کند و آن ظلمی را که به او شده، نقل نماید. البته مقصود آنجایی است که ظلمِ صورت گرفته در خفا انجام گرفته شده باشد؛ زیرا چنانچه این ظلم آشکارا انجام شده باشد، به سبب تجاهر، غیبت جایز است. ۳. تزاحم بین دو حکم هرگاه بین حرمت غیبت و حکم دیگری تزاحم واقع شود، به­‌ گونه­‌ای­‌ که مصلحت آن حکم مهم­تر از مصلحت ترک غیبت، یا مهم­‌تر از مفسده‌ی غیبت باشد، در اینجا آن حکم مقدم می‌شود. نکته در تزاحم دو حکم زمانی غیبت جایز می­‌شود که دو مطلب احراز شود: الف) وجوب امر دیگر؛ ب) ملاک آن امر، اقوی از ملاک حرمت غیبت باشد و در واقع، اهمیت آن بیشتر از اهمیت حرمت غیبت باشد یا حداقل احتمال اهمیت آن داده شود؛ درحالی­که این احتمال در مورد حرمت غیبت داده نمی­شود.  بعضی از موارد تزاحم بین دو حکم: ۱. در مقام مشو­رت (نصح مستشیر) کسی درباره‌ی امری با شما مشورت می‌کند و این امر مستلزم غیبت از فرد دیگری است؛ مثلا کسی در مورد خواستگار دخترش با شما مشورت می‌کند، اگر بخواهید به او مشورت بدهید و نصیحت کنید، ناچارید از خواستگار غیبت کنید. یا کسی می‌خواهد با دیگری شراکت مالی داشته باشد و با شما مشورت می‌کند. یا شخصی در نظر دارد فردی را در منصب مهمی بگمارد و با شما مشورت می‌کند. در اینجا لازم است که از آن شخص غیبت کنید. وجوب نصیحت اگر می­‌دانید شخصی در کاری که قصد انجام آن را دارد، آسیب‌خوردنش حتمی است، اینجا واجب است خیرخواهی کرده، او را راهنمایی کنید و از آسیب او جلوگیری کنید. خواه از شما راهنمایی بخواهد و خواه نخواهند.   اقوا بودن ملاک نصح چنین نیست که در همه موارد، ملاک وجوب نصیحت، از ملاک حرمت غیبت اقوا باشد. ازاین­‌رو گاه در تزاحم بین وجوب نصح و حرمت غیبت، حرمت غیبت مقدم می‌­شود و گاه وجوب نصح؛ مثلا فردی که در امر ازدواج مشورت می‌کند، چنانچه طرف مشورت از ظالم و جائر و فاسق بودن آن فرد مطلع باشد، باید نصح کند و صفات او را بگوید؛ در غیر این صورت ظلم بزرگی کرده و خسارت جبران‌ناپذیری بر مشورت کننده زده است. پس در اینجا، ملاکِ نصیحت اقواست. بنابراین در جایی که امر دائر است بین امساک بیان حقایق، و گرفتار کردن مسلمانی در دام بلا (بلای دنیوی یا اخروی)، و گفتن حقیقت و ذکر صفت یک فرد فاسق و فاجر، در این صورت غیبت مجاز است. ۲. قصد از بین بردن ماده فساد اگر کسی موجب اشاعه و رواج فساد در جامعه باشد، انسان برای اینکه جلوی فساد را بگیرد، جایز است از او غیبت کند؛ مثلا کسی مطلبی را که از دین نیست، در دین وارد می‌کند و مردم را به آن دعوت می‌کند. درحالی­که مردم نمی‌دانند اینها بدعت و خلاف حقایق الهی است و به دین مربوط نیست؛ اگر با غیبت از او، جلوی فساد گرفته شود، غیبت واجب است. نکته فساد اعم است از فساد در عقیده و فساد در عمل؛ مثل اینکه کسی نهادی را به­‌طور مخفیانه برای اغوا و ترویج شهوات و فساد مردم تشکیل دهد؛ مثلا در کار توزیع سی‌دی‌های محرک شهوت بین افراد باشند؛ این نوع اشاعه‌ی فساد، فساد در عمل است، نه عقیده. اهمیت ملاک از بین بردن ماده فساد از نظر فهم متشرعه واضح است که اهمیت و ملاک منع از فسادی که در جامعه در حال انتشار است و افرادی را گرفتار خود می‌کند، اقوای از ملاک حرمت و منع غیبت یک شخص است؛ کسی­ که می‌خواهد عده‌ای را به هلاکت بیندازد، ذکر گناه او اگرچه فی نفسه ـ چنانچه ملاحظه‌ی این معنا نبودـ حرام بود، اما بدون شک منع از عمل او