ای روزگار جنگ منو تو تمام شد ، موی سفید پرچم صلح است بر سرم ³⁶⁵روز

می‌ترسم یه روز برگردی و هدف قشنگی برای جنگیدن نباشی، می‌ترسم که دیگه الویت من نباشی، می‌ترسم که یه آدم دیگه باشم، مهربون نباشم، عاشقت نباشم؛ نرو، الان که همه‌ی الویت‌های زندگیم تویی، الان که همه‌ی من تویی، نذار سعی به فراموشیت کنم، من نمی‌دونم جنگِ با نبودن تو، ازم چی می‌سازه. ³⁶⁵روز

ببخشید عزیزم، اگه تیکه‌های شکسته‌ی قلبم دستتو زخم کرد. ³⁶⁵روز

تورا فراموش خواهم کرد در تابستانی که برف ببارد. ³⁶⁵روز

باخت ما جایی بود که، فکر می‌کردیم خودی نمیزنه؛ ³⁶⁵روز

تو هیچ‌وقت نمی‌تونی بگی من کنارت نبودم، چون من پیشت موندم حتی وقتی که می‌دونستم باید برم. ³⁶⁵روز

صدای رفتار آدم ها انقد واسم بلنده که دیگه صدای حرفاشونو نمیشنوم. ³⁶⁵روز

اونجایی فهمیدم عاقل شدم که دیگه مثلِ قبل حرف نزدم و به آدما اصرار نکردم. ³⁶⁵روز