کسی که از مرگ و فنا گریزانه از حیات و بقا هم گریزانه.

🎐... دیدید مثلا گاهی پیش میاد یکی تعریف میکنه آره فلانی سگ داشته و خیلی قِرتی بوده و اینا ، بعد طلبکار میشه از امام رضا (ع) که آره فلان چیز رو برام باید جور بکنی ، و وقتی جور میشه ،طرف متحول میشه؟ یا مثلا در یک مورد عادی تر ،وقتی یه نفر شکایت میکنه به امام رضا و با حالت طلبکارانه ازشون درخواست میکنه ، امام بهشون حاجتش رو میدن... داشتم با خودم فکر میکردم وا ،چه رفتاریه که این افراد با امام دارن ، چرا شان امام رو پایین میارن... بعد چرا اینا که انقدر به اصطلاح بی ادبانه رفتار میکنن ، حاجت روا میشن ولی ما اگه اینطور رفتار و درخواست کنیم ، حاجت روا نمیشیم...؟ خب ما معمولا محترمانه و مودبانه درخواست میکنیم تا حاجت روا بشیم... آخه رسمش اینه..؟ بگذریم چیزی که میخواستم بگم اینه که ائمه مطابق ظرفیت و شخصیت هر فرد برخورد میکنن و بر همون اساس ازشون انتظار دارن. مثلا اگه امام ،به اون شخص طلبکار و به قول خودمون قِرتی حاجتش رو نده ،طرف چون ظرفیت کوچکی داره ممکنه اصلا بِبُره و بزنه به جاده خاکی . در حالی که اگه حاجتش براورده بشه ، به راه درست هدایت میشه... افرادی که درک بالاتری از مقام امام دارن ، ظرفیت بزرگتری دارن ، و بنابر این مطابق اون درک و ظرفیت خودشون از امام درخواست می کنن تا حاجت روا بتونن بشن. و البته اونا از همین طریق هست که در مسیر هدایت حرکت میکنن ، چون مثل اونا ظرفیت کوچکی ندارن که مثلا اگه طلبکارانه درخواست کنن و حاجت روا نشن ، بزنن به جاده خاکی... خدا چون میبینه اینا ظرفیت بیشتری دارن ، انتظار داره رفتار درست رو اجرا کنن تا به حاجت خودشون برسن... نمیدونم این چیزی بود که به عقل من رسید ... #جرعه‌ای‌تفکر #یه‌فنجون‌ازافکارم

امروز میریم سراغ سوگیری های اِسنادی

1⃣.سوگیری خودخدمت‌گر 🕶(Self-serving bias) 🌿تعریف : وقتی دچار این سوگیری میشیم که موفقیت‌هامون رو به خودمون نسبت می‌دیم، اما شکست‌هامون را به عوامل بیرونی! آشناس ،نه؟ به زبون ساده وقتی نتیجه خوبی اتفاق ت میوفتخ میگیم: کار خودم بودا ،حاصل کارای درست خودم بود😏 وقتی نتیجه بدی رخ میده میگیم : تقصیر شرایط/دیگران بود متاسفانه💘 یه مثال ساده که دانش اموزا خیلی باهاش خاطره دارن : یه موقع ، نمره ۱۹ گرفتی... ذهنت میگه : «چون خوب درس خوندم و باهوشم، نمره بالا گرفتم.» ← نسبت دادن موفقیت به خود (درونی) ولی یه موقع ، نمره مثلا ۸ گرفتی... ذهنت میگه : «معلم خیلی سخت گرفته بودا، سؤال‌ها هم عجیب بودن!» ← نسبت دادن شکست به دیگران (بیرونی) ⁉️ چرا این سوگیری به وجود میاد؟ یکی از کارکردهاش اینه که عزت‌نفس ما رو حفظ کنه. اگه هر شکست رو مستقیماً به «من ناتوانم» نسبت بدیم، احساس بدتری نسبت به خود پیدا می‌کنیم. بنابراین ذهن گاهی شکست رو به شرایط، شانس، دیگران و عوامل بیرونی نسبت می‌ده...

2⃣. سوگیری باور به دنیای عادل (Just-world bias)⚖ 🌿 تعریف : ذهن ما دوست داره باور کنه که «آدم‌ها در نهایت همون چیزی رو به دست میارن که لیاقتش رو دارن.» به زبون ساده یعنی ذهن ما تمایل داره دنیا رو منصفانه و قابل پیش‌بینی ببینه: آدم خوب → اتفاق خوب، آدم بد → اتفاق بد. 🐚یه مثال ساده : فرض کنین یه آدم خیلی مهربون و درستکار، ناگهان دچار یک اتفاق خیلی بد می‌شه ... تصادف سنگین یا... ممکنه کسی بگه: 📈 «حتماً یه کاری کرده که به اینجا رسیده.» 📈«شاید خودش مقصر بوده.» 📈 «آدم اگه درست زندگی کنه، چنین اتفاقی براش نمی‌افته.» فلسفه‌ش چیه؟ اینه که چون فرد سختشه بپذیره که ممکنه یه اتفاق بد، بدون اینکه قربانی سزاوارش باشع، براش رخ داده باشه ، ذهنش این بهونه رو میسازه.. یجورایی میترسه که احتمال بده برای خودشم ممکنه رخ بده.. پ.ن : ما چون به به فلسفه ی ابتلا در اسلام باور داریم ،تا حدی این سوگیری برامون تعدیل شده و کمتر ممکنه دچارش بشیم.. ولی ازش کاملا ایزوله نیستیم...

و اوه ، اگه تصور میکنید خودتون از این سوگیری ها تا حد زیادی مصون هستید و این دیگران هستن که بیشتر دچارش میشن ، باید عرض کنم سخت در اشتباهید 💘 و اتفاقا اسم این پدیده ، ⏪ "نقطه ی کور سوگیری" (Bias Blind Spot) هست . 🔱 ما سوگیری‌های دیگران رو راحت‌تر می‌بینیم، اما سوگیری‌های خودمون رو کمتر تشخیص می‌دیم. مثلا ممکنه بگیم : «فلانی چون عصبانیه، قضاوتش تحت تأثیر احساساته.» اما وقتی خودمون عصبانی هستیم، فکر کنیم: «نه، من کاملاً منطقی دارم تصمیم می‌گیرم!» 💯حقیقت اینه که : آگاهی از سوگیری‌ها لزوماً باعث نمی‌شه خودمون ازشون مصون بشیم؛ حتی ممکنه فکر کنیم چون درباره سوگیری‌ها اطلاعات داریم، پس قضاوت‌هامون حتماً بی‌طرفانه است. علیرغم اینکع تشخیص این خطاهای ذهنی کمک کننده‌س ولی باعث مصونیت نمیشه...

#جرعه‌ای‌تفکر #یه‌فنجون‌روانشناسی

سلام شبتون بخیر بانوان زیبا💘 خوبید؟ دیدم برخی توی این نظرسنجی نتونستن شرکت کنن ... لطف کنید توی https://daigo.ir/secret/chai-chat نظرتونو بگید خوشگلا🤏🏻 ممنونم

شبتون بخیر

اولین شب ربیع الاول، "لیلة‌المبیت" است. شبی که خداوند به وجود امیرالمومنین امام علی علیه‌السلام بر فرشتگان مقرب خود مباهات کرد ✅در شبی که حضرت محمد (ص) از مکه به مدینه هجرت کرد، امام علی علیه‌السلام در بستر پیامبر خوابید. این در حالی بود که مشرکان، آماده ی قتل رسول‌الله بودند. در همان شب، خداوند به جبرئیل و میکائیل(فرشتگان مقرب الهی) فرمود: «من میان شما، برادری ایجاد کردم، ولی عُمر یکی از شما دو نفر را طولانی تر از دیگری قرار دادم. کدام یک از شما ایثار می‌کند در حق برادرش و زندگی طولانی را به او می‌دهد؟!» پس از کلام خداوند ، هر کدام از جبرئیل و میکائیل، زندگی طولانی را برای خویش خواستند و حاضر به فداکاری نشدند. خداوند به آن دو فرشته فرمود: «شما همانند علی بن ابی طالب نیستید. من میان او و محمد، پیمان برادری برقرار ساختم؛ و اکنون علی در بستر محمد خوابید تا جانش را فدای او کند و حیات طولانی‌تر را برای او خواسته است! حال به سوی علی بروید و او را در برابر دشمنانش محافظت کنید» جبرئیل و میکائیل نزد امام علی (علیه‌السلام) آمدند. جبرئیل گفت: «آفرین بر تو ای علی بن ابیطالب! خداوند به وجود تو بر فرشتگان خویش، بالای هفت آسمان مباهات می‌کند.» ✅آیه ۲۰۷ سوره بقره در شأن جانفشانی امیرالمومنین در "لیلة المبیت" نازل شد: «وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّـهِ ۗ وَاللَّـهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ» «و از ميان مردم كسى است كه جان خود را براى طلب خشنودى خدا مى‌فروشد، و خدا نسبت به بندگان مهربان است» 📚مناقب ابن شهر آشوب، جلد ۲، صفحه ۶۵ @Politicalhistory