سرانجام به ادبیات روی آوردم
که پیوسته پناهگاه کسانی ست که نمی دانند سر پر شور خود را کجا بر زمین بگذارند.
“انگار آدمهایی که سقوط را تجربه میکنند و دوباره باز میگردند؛ کیفیت بسیار بالاتری از زندگی را ارائه میدهند”
چشم بستم بر تو تا شاید فراموشت کنم ،
هرچه کمتر دیدمت ،شد اشتیاقم بیشتر ...
چه خوش خیال است
فاصله را میگویم
به خیالش تو را از من دور کرده نمیداند جای تو امن است
اینجا در میان دل من …