از من آدمی ساختند که همیشه احساس میکند باید برود؛ حتی در بهترین لحظاتش.

و اما تمام جهان از حوصله‌ی ما خارج است.

_

ای روزگار! جنگ من و تو تمام شد... موی سپید، پرچم صلح است بر سرم

حرف بزنید، از اولش ، از همونجا که شروع میشه حرف بزنید. نزارید جمع بشه و بزرگ بشه. جمع که میشه به نقطه ای می‌رسید که نه میتونید از نقطه شروع بگید ، نه میتونید از وضعیت الانتون سر در بیارید. در یک سکوت پر از خفگی فرو میرید. یک سکوت که سراسر حرف خورده شده ست.

_

زندگی خیلی زیبایی، بوی نرسیدن و غم و گریه‌های شبانه میده!

نشاط و شوق دارد خنده دارد گریه هم دارد جهان بسیار در بسیار در بسیار ، غم دارد

‏کاش غصه خوردن انقدر بی حاصل نبود، کاش چیزی رو تغییر میداد!

سال هاست که دیگر کاری با زخم‌هایمان نداریم.

_