آدم‌ها با کارها و حرف‌هایشان چنان قلب مرا میشکستند ، که دلم میخواست برای همیشه از آن‌ها دوری کنم .

اما عزیز من .. تو هیچ‌وقت اجازه نده آدم های جدید همان درس‌های قبلی را به تو بدهند ؛

بی‌پناه که شدی صدایش کن، او حسین وتر الموتور است، میداند تنهایی یعنی چه، در آغوشت میگیرد...

چه بگویم؟! اصلا چه میتوان گفت، که در وصف تو عجز از تمام کلمات این پاره‌نوشته می‌بارد... فقط بدان جانا! که فراقت تا مغز استخوان را سوزانده، سوزانده و خاکستر کرده، خاکستر کرده و به باد سپرده... برگرد مولانا...برگرد... این صاحبنا...؟!

آدم بعد از ترمیم درداش دیگه نیازی به کسی نداره . به موقع باشید ؛

من خیلی وقته قبول کردم انسان‌ها ناامید کننده هستن ولی نمیدونم از کی قراره بابتش ناراحت نشم (:

من فقط فکر میکردم اگر به کسی بدی نکنم ، کسی به من بدی نمیکنه ؛ همین (:

یه مقام ، یه راهیان ، یه مشهدالرضا ؛ دوای دردم :

مثلـا یهو بخودم میام میبینم ، شب اولِ محرمه و من تو هیئتش نشستم دارم گریه میکنم .. ولی ؛ یعنی امسالم لیاقت اشك ریختن تو هیئتای ارباب و دارم؟؟

آدم ضعیفی نبود اما دیگر حوصله ی سختی ها را نداشت ، میل عجیبی به گریز پیدا کرد به ندیدن ، به ندانستن ، و رفتن برای همیشه ..

عزیزانم را نه با قلبم دوست دارم نه با ذهنم چون قلبم ممکنه از حرکت بایسته و ذهنم دچار فراموشی بشه عزیزانم رو با روحم دوست دارم چون روح نه از حرکت میاسته و نه دچار فراموشی میشه . - مُـسَـکِـنِ‌مَـن . - عَـــیـــن‌قـاف .