تو معنی ماوا بودی سردار، پشتمان با رفتنت خالی شد، دلمان لرزید، چشممان تار شد، جگرمان سوخت، سوخت و سوخت و هنوز می‌سوزد...

اگر راجب او از من بپرسی خواهم گفت: او قند روز های تلخ من بود...

ادب، بزرگترین دارایی یک انسانه، و قشنگ‌ترین هدیه ای که می‌تونه به اطرافیانش بده...»

وای که چقدر سخت است در عین بی هویتی حرف از تمدن زدن.

حال خوبت رو به هیچکس گره نزن...

مقاومت در برابر گریستن از خود گریستن دردناک تر است

اینجا همه چیزش فرق میکند... .چایت را من شیرین میکنم.

چه حکمت بوده در آتش، که ابراهیم و زهرا را یکی آنی گلستان شد، یکی هر لحظه سوزان‌تر .سیدتقی سیدی.

تو مهم بود بمانی، که نماندی، رفتی... جان که باید برود سفت به من چسبیده

بدون رودربایستی چیزی که تو این دنیا می‌تونه بهم امید ادامه دادن بده، اول اینه که سوریه آزاد بشه و بتونم برم زیارت خانوم رقیه و بی‌بی زینب و دوم اینکه تلاش کنم شاید دفتر زندگیم با شهادت بسته بشه. وگرنه هیچ انگیزه دیگه ای وجود نداره که انرژیش طولانی مدت برام بمونه و امیدوارم کنه...

ارغوان! شاخه‌ی همخون جدا مانده‌ی من... .سایه.

زیبا تمام حرف دلم این‌است: که من عشق را با نام تو آغاز کردم؛ هر کجای عشق که هستی آغاز کن مرا...