متانت گاهی به چشم می‌آید و می‌بینیمش. گاهی در تمامِ تاریخ ریشه می‌کند و دیگر چشم‌ها، مخاطبِ ادراکش نیستند. سلول‌های زمین و زمان در برابرش قد خم می‌کنند. ام‌البنین ′س′ یک متانت مجسم نیست، جریانِ متانت است که در تاریخ جاری شده، و هر قلب بیداری لمسش می‌کند. قلب‌ها حد و مرز نمی‌شناسند. عظمتِ ادب، تا آنجا نفسِ انسان را کش می‌دهد، که تمام انسان‌های زمین، تا آخرالزمان در پناهش امن خواهند بود.

شنید ام‌البنین، گفت نام من این نیست.. چرا که ام‌البنین، لااقل پسر دارد :)

چه نامِ مرثیه‌واری است، ام‌البنین.

خانوم ام‌البنین ′س′، هوای کسایی رو که زمین خوردن رو خیلی داره :)

سرزمین من پر است از ام‌البنین ها. نشانه‌اش ؟ همین ابوالفضل ها.

شب‌ جمعه شد و حالِ مرا ریخت ‌بهم، فاطمه آمده‌ و کرب و بلا ریخت بهم..

واژه‌ای نظمِ جهان را به تلاطم انداخت، مادری گفت بُنَیّ، همه جا ریخت بهم.

درد بی درمان شنیدی ؟ حال من یعنی همین. بی تو بودن.. درد دارد :) می زند من را زمین.