تورا به خدا بگذارید هر کسی ، هر چه دلش خواست‌، لااقل به خواب ببیند ..! |سیدعلی‌صالحی|

شاید اگر مغرور نبودی؛حال در آغوش هم بودیم!#شما به شاید ها نباید بسنده کرد!

چشم هایش قهوه ای بود و ب حق فهمیده ام قهوه از سیگار و قلیان اعتیاد آور تر است!

کی می‌رسی به دادِ دلِ مبتلا؟ بگو...

قبله را گم کرده ام,یک لحظه از چشمم برو  چادرت را سر نکن,با کعبه قاطی میشوي . . .  

چه کردی که او پرستیدت؟!

دوست داشتنت نماز که نبود اما گزاردمش، شبانروزی هزار رکعت به وقت صبح و ظهر و شام... |عرفان نظرآهاری|

دستم به تو نمی رسد ، حتی در شعرهایی که با دست خودم می نویسم .. پس هم ‏چنان در ارتفاع دورترین استعاره‌ها بمان ! مبادا که دست کسی به تو برسد ... |كامران رسول زاده|

دلبرم چاق که نه ! باب دل یار شده مثل آن سوگلی دوره ی قاجار شده'🌞'

من دختر شیرین سخن دوره ی قاجار تو پست مدرنی و مضامین دل آزار من اهل دل و چای هل و لعل نگارم تو اهل شب و شعر سپید و لب سیگار؛ من فلسفه ی عشقم و اشراقی محضم تو عقلگرا چون رنه و نیچه و ادگار! من پنجره ای رو به غزل... خواجه ی شیراز تو سخت ، پر از خشتی و مانند به دیوار با این همه عاشق شده ام دست خودم نیست من دختر شیرین سخن دوره ی قاجار(:

《تسکین نیابد جان من، صد بار اگر بینم تو را!》

«مگر شب در تاریخ سیاه خود چه افتخاری کسب کرده است که این همه ستاره بر سینه دارد؟» _