دردم از یاࢪ اسٺ و درمان نیز هم ؛ دݪ فداۍ او شد و . . . جان نیز هم !

بعد به خودم می‌آیم و می‌بینم که ای دل غافل، چهل سال گذشته و من تبدیل به پیرمرد ابلهی شده‌ام که کسی دوستش ندارد. فرزندم که دیگر بزرگ شده و خودش خانواده‌ای به هم زده به خانه‌مان می‌آید. نوه‌ام، با تفنگ اسباب‌بازی‌اش بالا و پایین می‌پرد و سرسام را مهمان جمجمه‌ام می‌کند. در آن لحظه، مطمئنم یاد تو، مثل همیشه که سرزده می‌آید، ناگهان رجوع می‌کند به ذهنم. غم شدیدی گریبانم را می‌گیرد. بعد نوه‌ام تفنگش را به سمتم می‌گیرد و تیری خیالی شلیک می‌کند. هر آدم بالغی، هرچقدر هم که جدی و عبوس باشد، وقتی در معرض شلیک تقلبی کودکی قرار می‌گیرد، می‌داند که باید خودش را به مردن بزند. قاعده‌اش همین است. من هم که خاطراتت، یاد تنت و عطر جان‌کاهش روحم را می‌شکافد، ناگهان خودم را به مردن می‌زنم ‌و همان‌جا واقعاً می‌میرم. این تمام زندگی من است بدون حضور تو.

اره خلاصه ..

تو مرا یاد کنی یا نکنی ؛ باورت گر بشود ، گر نشود حرفی نیست . اما نفسم میگیرد ، در هوایی ك نفس های تو نیست .

شما آهنربایی زنده هستید، در مورد هر چه فکر کنید همان را به سمت خود میکشید!

خاطرات تو را قاب کرده ام ؛ به دیوار قلبم زده ام ؛ وقتی نیستی و تنهایم ، مدام به آن ها نگاه میکنم ؛ فکر میکنم ؛ و تو را کنار خود حس می کنم ...

هیچ اثباتی برای زنده بودنم نیست، و هیچ چیز ثابت نمی‌کند که مُرده‌ام.

«'وه چه شود اگر شبی بر لب من نهی لبی'»

آدمایی که رفتن یه روز برمیگردن ولی درست وقتی که دیگه منتظرشون نیستی!

همیشه سعی کردم دل کسیو نشکنم اما به خودم که نگاه میکنم، تیکه تیکه ام سعی کردم کسیو تو غمهاش تنها نذارم. اما حتی هیچکس نفهمید من کِی ناراحتم :) سعی کردم با همه مهربون باشم اما بعضیا فکر کردن من احمقم همیشه دیگرانو بخشیدم اما فکر کردن متوجه خطا هاشون نشدم ‌

گفته بودم به تو این بار «شما» یادت هست؟ معنی «تو» شدنت را به «شما» می فهمی!؟"🔪"

شب‌هاے بی تو نہ مهتاب دارد نه آرامش تنها پر است از عذابی بہ نام دلتنگی‌..