طولانیه اما ارزش خوندنو داره.

«ما مرّ ذكرك الا وابتسمتُ له كأنك العيد و الباقون أيام» هرگاه یادِ تو از خاطرَم گُذشت لبخند زَدم(: گویی تو عیدی، و بَقیه روزهایند...

‌باشدکہ‌ناگَهۍ ، نِگَهـۍ‌هم‌بہ‌‌ماکند.....!

ــــــــ

تو زبانِ فرانسه، کلمه‌ای‌ هست به‌نامِ «Le tasian»، به معنای حجم زیادی از غم و اندوه؛ درحدی که مغز پاسخ منطقی برای کنترل شرایط نداره و قلب، از شدت اندوهِ زیاد، احساسات درستی ارائه نمیده. آدمایی که باعث میشن این تعریف رو تجربه کنید، لایق موندن تو زندگیتون نیستن.

چندتا ممبࢪ میاد بمونہ؟!

نه میتوانیم بمیریم، نه میتوانیم زندگی کنیم. نه میتوانیم همدیگر را ببینیم، نه میتوانیم همدیگر را ترک کنیم. به تنگنای عجیبی افتاده ایم.

گفت: «چَشم‌ها گواه‌اند . و تو، بیش از حَد رنج کشیده‌ای!»

او از مرگ نمی‌هراسد، اما دلهره‌اش از زندگی او را آزار می‌دهد، چرا که در باره‌اش هیچ نمی‌داند.

نه در عمیق‌ترین خواب‌ها، نه در حال هذیان، نه در حال بیهوشی، نه در مرگ، نه حتی در درون گور، باز همه‌چیز از میان نمی‌رود، زیرا اگر جز این بود؛ ابدیت برای انسان وجود نداشت. -ادگار آلن پو

فکر عاقل کردنم هرگز نباش من از این دیوانگی سر میروم :)