شب شد .
نگاهم از پنجره به آسمان افتاد.
منظره عجیبی چشمانم را همراهی میکرد
تناقص ماه و سیاهی شب .
عجیب چشمانت را یادآوری میکرد...
گویی آسمان نیز خبر شب بخیرم را همراهت خاهد کرد بی آنکه بگویم :)
شبتون به آرامش صداش خوش...
وگفت تو کیستی؟
خودت را در یک جمله توصیف کن!
پاسخ دادم:
«أنا مِن اولئِکَ الَذينَ تَبكيهِم قَصيدةٌ!»
-من از آنانی هستم که
از خواندنِ شعری به گریه میافتند.
