نوجوون که بودم، دوست داشتم خوشگلترین آدم کرۀ زمین باشم تا همه باهام ارتباط بگیرن. کم کم با آدمهای زیاد و متفاوتی ملاقات کردم و توی هر کدومشون زیبایی رو پیدا کردم. کم کم آدم هایی باهام ملاقات کردن و بهم گفتن دوستم دارن و من از نظرشون خیلی زیبام.
فهمیدم "زیبایی" معیار و ملاک خاصی نداره. و "سلیقه".. هر کسی یک چیزی رو زیبا میدونه.
از اون موقع به بعد فقط تلاش کردم خودمو دوست داشته باشم و بجای نگاه کردن به بقیه، به خودم نگاه کنم.
