من محکومم به موندن بدون حضورش.

شیش‌ماه شد.

گفت: "زندگی کردن را یادم رفته" و من به این فکر کردم که چطور یک نفر ناگهان به خودش می‌آید و می‌بیند که دیگر بلد نیست چطور زندگی کند؟ یک انسان باید به کجای اندوه رسیده باشد و باید کدامین مرحله از مراحل فروپاشی را پشت‌سر گذاشته‌باشد که یک روز صبح از خواب بلند شود و نداند چطور زندگی کند و با زمان و فرصتی که به او داده شده دقیقا چه‌کار کند.

بذارید این دوران محکومیت لعنتی بگذره، بعد قول میدم بیام اینجا و مثل قبل چراغ‌هاش رو روشن کنم و نور ببخشم.