« نگه میداری با خنده‌ات زمانو میگم دیدم یه شب خواب الانو یهو برق تو چشمات جون میگیره سکوتت میشکنه بارون میگیره »

‌اگه من بهت نیاز داشته باشم و تو اونجا نباشی، من یاد می‌گیرم که دیگه بهت نیازی نداشته باشم.

:)

و این دنیا همیشه، مدیون کسانی خواهد بود که در خلوت خودشان عاجزانه گریسته‌اند، ولی سعی کرده‌اند که قوی بمانند.

گاهی اوقات به کسی میگی که دیگه هیچوقت بهت زنگ نزنه، و بعد تلفن زنگ میخوره و تو امیدواری که اون شخص باشه.

:))

تو مگر دربه دری ، خانه نداری ای بغض ؟! همه شب سرزده مهمان گلویم هستی

:((

ما اشتباهات خودمونم برامون درس عبرت نمیشه چه برسه دیگران :) ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

خدایا مارو از شر کسایی که خودشون مقصرن ولی بلدن مارو مقصر نشون بدن، حفظ کن.

:))))

من آدم دلخور نشدنم، آدم خیلی دیر دلخور شدن، ولی اگه این باعث بشه که تو حضور من رو بی ارزش بشمری جایگاهت رو پیش من در یک لحظه تا‌آخر عمرت از دست می‌دی؛ و من اگه برم آدم برنگشتنم، آدم هرگز مثل قبل نشدن.