خشم، همان آتشی است که برای سوزاندنِ دشمن روشن می‌کنی، اما اولین چیزی که خاکستر می‌شود، خانه‌ی خودت است.

تفاوتِ میانِ تجربه‌ی تلخ و درسِ گران‌بها، تنها در یک چیز است: اینکه آیا اجازه می‌دهی زخم، تو را تغییر دهد یا تو از زخم، برای ساختنِ خود استفاده کنی.

تنهاییِ واقعی، تنها بودن در میانِ جمعیت نیست؛ تنهاییِ واقعی، صحبت کردن با کسانی است که زبانِ قلبِ تو را نمی‌فهمند.

بسیاری از انسان‌ها، به جایِ مواجهه با حقیقت، به ساختنِ واقعیت‌هایی که دوست دارند، مشغول‌اند؛ آن‌ها در قصرهایِ خیال زندگی می‌کنند تا از ویرانه‌هایِ واقعیت فرار کنند.

احساسات، فقط نقص‌های بیولوژیکی هستند که سرعتِ حرکتِ ما را در مسیرِ بقا کم می‌کنند. اگر می‌خواهی برنده باشی، باید یاد بگیری چطور قلبت را در صندوقچه‌ای از یخ، قفل کنی.

ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که در آن، هر چه فکر می‌کنیم “واقعیت” است، تنها سایه‌ای است که از حقیقتِ بزرگ‌تر بر روی دیوارِ جهالت می‌افتد. حتی اگر چشمانت را ببندی، نمی‌توانی فرار کنی؛ زیرا حقیقت، چیزی نیست که دیده شود، بلکه چیزی است که باید تحمل شود.