-پرسید خوبی؟ بغلش کرد و گفت: نه.... ما آدما همیشه تظاهر میکنیم،تظاهر به خوب بودن و این درحالیه که از درون داریم تبدیل به هزار تیکه میشیم.. _موهایِ مشکی اش را از پشت گوشش کنار زد و با دقت به حرف هایش گوش کرد... کودکِ درونم حسِ همون روزی داره که مامان باباش رفتن بیرون اما اون تو خونه مونده... حسِ اون روزی داره که برف اومده و دیگه نمیتونه بره بیرون با دوستاش بازی کنه... اون حسِ روزیُ داره که دوستاش وسط بازی بهش گفتن نخودی... حس ظهر های تابستونُ داره که همه خوابن و هیچکس کنارش نیست... به دیوار تکیه داد و درد هایش را نصف کرد.. همینقدر آشفته،بلاتکلیف،منتظر و در آخر گفت آره خوبم.

اگر واقعا از نزدیک نگاه کنید، بیشتر موفقیت‌های یک‌شبه مدت زیادی طول کشیده‌اند!

- آبی‌تر از آنیم که بی‌رنگ بمیریم از شیشه نبودیم ؛ که با سنگ بمیریم .

من اومده بودم که تا مرز رسیدن همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیرم تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبم شاید که خدا خواستِ دلتنگ بمیرم..

یک جرات پیدا شدن و شعر چکیدن بس بود که با آن غزل آهنگ بمیریم

پای طلب و شوق رسیدن همه حرف است بد خاطر های نیست اگر لنگ بمیریم

فرصت بده ای روح جنون تا غزل بعد در غیرت ما نیست که از سنگ بمیریم

هرگز نکنم شکوه و ناله نه گلایه الحق که در این دایره خونرنگ بمیریم

بی تو این شهر برایم قفسی دلگیر است شعر هم ، بی تو به بغضی ابدی زنجیر است آنچنان می‌فشرد فاصله راهِ نفسم که اگر دیر وگر زود بیایی ، دیر است ...

به نام اویی که جانم از اوست..

خاکسترِ وجودم را جمع میکنم و می گذارم در چمدونِ خستگی ها... این چمدون هرروز چیزی را به من یادآور خواهد شد! "آنها "ارزشِ دوباره خاکستر شدنم را نخواهند داشت!