منظور از من برای پوچی کنارت موندم چیه؟

برای هیچی، برای اینکه اخرش به هیچی نرسیم

نمیدونم برداشتم درسته یا نه ولی همه چی اخرش تموم میشه فکرکنم قبلا هم بهت گفتم چون تموم میشه دلیل نمیشه هیچوقت هم شروع نکنی رابطه رو شروع میکنیم و با علم بر اینکه یه روز به پایان میرسه(حالا یا با مرگ یا با هرچیزی) ارزو میکنیم وقتی تموم شد خاطرات خوشی ازش مونده باشه به نظرم اون خاطراتن که ارزش دارن نه اینکه بخوای تا ابد یکیو نگه داری پیش خودت یا چمیدونم، حتما برای اون شخص ارزشمند باشی تو به اندازه ارزشی که شخص برات داره براش تلاش میکنی اگه اون تلاش برای طرف کافی نیست خب کاری هم از دستت بر نمیاد

هیچ‌کدوم از این‌ها ترسناک نیست، ترسناک وقتیه که اتلاف شده

می‌دونی به طور کلی از دیدگاه یک آدم نیهیلیسم(احتمالا سبک غیر مدرن) بیان کردم، اینکه رابطه تماما با احساسات زود گذر پر شده بود و حالا همگی از بین رفتن، دوباره اون حس پوچی آغاز شده و این برای آدمی که تا قبل این احساس معنایی در چنین چیزی نیافته، شاید برگشت ترسناکیه

فمبوی خوش‌نویس من

تا به حال فکر کردید چرا توی روابطتون غالب بر یکی از نقش های "ناجی"، "قربانی"، "زجردهنده" اید ؟

این سه نقش، "مثلث دراماتیک کارپمن" نام دارن. توسط روانپزشکی به اسم استفان کارپمن معرفی شده و سه نقش اصلی رو در روابط بین فردی توصیف می کنه :

- قربانی فردی که احساس درماندگی، ضعف یا ناتوانی می کنه. فکر می کنه تحت ستم قرار گرفته و تقصیری نداره، اغلب دیگران رو مسئول رفتارش می‌دونه. قربانی همیشه به دنبال "ناجی" ئه چون خودش به تنهایی قدرت کافی برای نجات دادن خودش رو در خود نمی‌بینه.

- زجردهنده به طور کلی افراد سرزنش‌گر‌‌، کنترلگر، قاضی و مهاجم. اونها سختگیر، محکم و پر حد و مرزن؛ تمایل دارن به هر نحوی خودشون رو برنده بدونن. زجردهنده ها قربانی رو مقصر می‌دونن و از رفتار ناجی ها انتقاد می‌کنن، بدون اینکه تلاشی برای حل مشکل کنن.

- ناجی فردی ‌که تلاش می‌کنه قربانی رو از آسیب درک شده نجات بده. اونها ممکنه افرادی باشن که از نظارت بر "غرق شدن مردم" احساس گناه کنن، ممکنه جزو افرادی باشن که می خوان احساس ارزشمندی کنن یا نقش قهرمان داشته باشن. ناجی ها با ارائه راه حل به قربانی ها، نیاز های خودشون رو نادیده می‌گیرن و استقلال قربانی رو از اون می‌گیرن. اغلب اونها بخاطر خدمت‌شون به قربانی وقتی برای خودشون ندارن.

مثلث نقش ها ثابت نیست. این رابطه فقط توی روابط عاشقانه صدق نمی‌کنه و حتی توی خودت هم می تونه به‌روز داده بشه. افراد در طول یک بازی روانی بارها و بارها بین این نقش ها جابه‌جا می‌شن، برای مثال یک قربانی می‌تونه در نهایت به یک زجردهنده تبدیل بشه یا یک ناجی به یک قربانی. اغلب افراد نسبت به قربانی یا زجردهنده بودن خودشون آگاهی بیشتری دارن و بیشتر هم سعی می‌کنن توی این نقش ها گرفتار نشن ولی نیازهای عاطفی برطرف نشده یا نداشتن برداشت درست از روابط عاطفی باعث می‌شه بسیاری توی تله ناجی بودن بیافتن (مثل نوجوان ها).