النای خندان

آدمها یا بر سطح شناورند یا بر عمق، این مقدار از نبود تعادل من رو به سکوت دعوت می‌کنه

البته، صحبت از تعادل هم مسخره بنظر می‌رسه وقتی توی دریایی دو راه داری، خودت رو در سطح آب نگه داری یا غرق بشی

اصل برنولی

برای هردو، اینکه تو چجور شناگری هستی در نهایت جریان رو مشخص می کنه مثال اینکه شناگری ماهری ولی بر سطحی، شناگری بی‌تجربه ای ولی بر عمقی، شناگری بی تجربه ای و روی سطحی و شناگری با تجربه ای و روی عمقی و حالت های ممکن دیگه

آدمهای توی خشکی هرکدوم دید خودشون رو برای آدمی که توی دریاست دارن، انگار که این دید ارزش رو تعیین می‌کنه، چه ارزش واقعی فرد باشه چه نباشه مثلا برای دومی، گروهی می گن احمق و گروهی می‌گن ریسک پذیر؛ در آخر وجه مشترک همه‌شون اینه که همه‌شون پا به آب می‌ذارن، چه در عمق چه در سطح و چه لحظه ای چه طولانی

درآخر، پیدا کردن کسی که متعادله، وقتی که به اصطلاح تعادل "مسخره" تعریف شده، از رویا های من باقی می مونه.

‌ ‌‌‌0:48 احتمالا وقتی، درد ها حمله می‌کنن بهت، من خیلی دور از تو ام، زیر درد های خودم. احتمالا وقتی، از درد می‌افتی روی زانو ات، من خیلی دور از تو ام، روی زانوی خودم. فقط یادت نره، تو واینستادی یک نفره. یکی داره شبیه خودت، از این کوه و دره می‌گذره، من رو یادت نره.