حدس می‌زنم این نپذیرفتن و پس زدنِ "زشتی و پلیدی" هاست که به تو احساس بازندگی می‌ده، باعث می‌شه تصور کنی هرگز به بهترین نخواهی رسید، بهت احساس زشت بودن می‌ده، عزت نفست رو ازت می‌گیره و همواره، کاری می کنه آینه به تو پشت کنه

این وجه غیرِ روشن، فراتر از آنچه ست که در روزمره بهش فکر می‌کنیم، درواقع می‌تونه به بهترین برسونتت، حتی سریع تر؛ ولی بهترینِ زیرین، نه آنچه که ازش تعریفی داشتی

به هرچیزی که می‌خواستی دست پیدا می کنی، ولی نمی‌ذاره از آنچه که نمی‌خواستی "دور" بشی یا "نیاز" پیدا نکنی، نمی‌شه گفت بهترینِ روشن باعث می‌شه برخلاف این اتفاقات رخ بده، با این حال در مسئله "اعتقاد و اراده"، برتره

در نهایت، منظور از "پایین رفتن از پله" در صورتی که پیشرفت "بالا رفتن" تفسیر می‌شه، از این جهته که تو هرچه بالاتر می‌ری نسبت به پایین "نابینا تر" می‌شی، و هرچه پایین تر می‌ری بالا برات "دست نیافتنی تر" می‌شه، با این حال مرزی وجود داره که میان این دو توهم قرار داشته باشه، بهش می‌گیم "تعادل" و خب، هر انسانی بسته به میزان اعتقاد و پتانسیلش این تعادل رو پیدا می‌کنه

خلاصه، از آنچه که تصور می‌کنی تورو نابود می‌کنه متنفر نشو

از آنچه که فکر می‌کنی تورو بهترین می‌کنه هم، همین‌طور

آخ.‌ چقدر انرژی گذاشتم

النای بامز

خانم خوشگله ی مامور

کپریکورن، به بقیه ربطی نداره که تو چطور زندگی میکنی.

باید تتو اش کنم روی پیشونی ام تا فقط اون یک نفرم شده، متوجهش بشه ؟