اکنون خیال میکنم آرامش توهمی بیش نیست. نوسان ذرات جهان، نبض بی قرار هر آنچه هست و جابه جایی پیوسته سیارات و تشکیلات آسمانی بیانگر وجود مفهمومی در تضاد با آرامش است. اما اکنون منبع آرامش انسان چه چیز میتواند باشد؟ منبعی ساکن، آرام، یکپارچه بدون ذرات بی قرار و بی شک بزرگتر از آنچه در مغز انسان بگنجد؛ و ایا جز او معبودی هم هست؟
