البته دو مدل نظر داشتیم دسته اول کسایین که خودشونو از زیبایی های این دنیا محروم کردن، و فقط هدفشون رو میبینن دست دوم که فکر میکنم منم جزوشون باشم تو آخرین ۲۴ ساعت زندگیشون ممکنه زیاده روی کنن، ترسو با اتکا کردن به این مسئله که قرار نیست در آینده پاسخگو باشن کنار میذارن و ساعتای آخر عمرشونو عشقی زندگی میکنن

برای دسته اول می‌نویسم: مسئله اینجاست این حقیقت وجود داره که حالا هم ممکنه فردایی نباشه، حتی به دقیقه بعد هم اطمینانی نیست؛ پس چرا با این حال خودتونو از زیبایی مسیر محروم می‌کنید؟

از عزیزایی که نظر دادن مچکرم

این تنها برش کوچکی از شاهکار مستر رباته